Amanda Gorman’s Poem

Amanda Gorman
  • Video of the presentation of the Poem at the inauguration of President Biden and VP Harris, January 20, 2021 https://youtu.be/m_DL4xytjCo
  • The second half was written after the coup attempt at the Capitol
  • Transcript: THE HILL WE CLIMB

When day comes we ask ourselves,
where can we find light in this never-ending shade?
The loss we carry,
a sea we must wade
We’ve braved the belly of the beast
We’ve learned that quiet isn’t always peace
And the norms and notions
of what just is
Isn’t always just-ice


And yet the dawn is ours
before we knew it
Somehow we do it
Somehow we’ve weathered and witnessed
a nation that isn’t broken
but simply unfinished


We the successors of a country and a time
Where a skinny Black girl
descended from slaves and raised by a single mother
can dream of becoming president
only to find herself reciting for one


And yes we are far from polished
far from pristine
but that doesn’t mean we are
striving to form a union that is perfect
We are striving to forge a union with purpose
To compose a country committed to all cultures, colors, characters and
conditions of man


And so we lift our gazes not to what stands between us
but what stands before us
We close the divide because we know, to put our future first,
we must first put our differences aside
We lay down our arms
so we can reach out our arms
to one another


We seek harm to none and harmony for all
Let the globe, if nothing else, say this is true:
That even as we grieved, we grew
That even as we hurt, we hoped
That even as we tired, we tried


That we’ll forever be tied together, victorious
Not because we will never again know defeat
but because we will never again sow division
Scripture tells us to envision
that everyone shall sit under their own vine and fig tree
And no one shall make them afraid
If we’re to live up to our own time
Then victory won’t lie in the blade
But in all the bridges we’ve made


That is the promised glade
The hill we climb
If only we dare
It’s because being American is more than a pride we inherit,
it’s the past we step into
and how we repair it
We’ve seen a force that would shatter our nation
rather than share it


Would destroy our country if it meant delaying democracy
And this effort very nearly succeeded
But while democracy can be periodically delayed
it can never be permanently defeated
In this truth
in this faith we trust


For while we have our eyes on the future
history has its eyes on us
This is the era of just redemption
We feared at its inception
We did not feel prepared to be the heirs
of such a terrifying hour
but within it we found the power
to author a new chapter


To offer hope and laughter to ourselves
So while once we asked,
how could we possibly prevail over catastrophe?
Now we assert
How could catastrophe possibly prevail over us?


We will not march back to what was
but move to what shall be
A country that is bruised but whole,
benevolent but bold,
fierce and free


We will not be turned around
or interrupted by intimidation
because we know our inaction and inertia
will be the inheritance of the next generation


Our blunders become their burdens
But one thing is certain:
If we merge mercy with might,
and might with right,
then love becomes our legacy
and change our children’s birthright


So let us leave behind a country
better than the one we were left with
Every breath from my bronze-pounded chest,
we will raise this wounded world into a wondrous one


We will rise from the gold-limbed hills of the west,
we will rise from the windswept northeast
where our forefathers first realized revolution
We will rise from the lake-rimmed cities of the midwestern states,
we will rise from the sunbaked south


We will rebuild, reconcile and recover
and every known nook of our nation and
every corner called our country,
our people diverse and beautiful will emerge,
battered and beautiful


When day comes we step out of the shade,
aflame and unafraid
The new dawn blooms as we free it
For there is always light,
if only we’re brave enough to see it
If only we’re brave enough to be it

#

====translation into the Dutch language of The Netherlands===

“THE HILL WE CLIMB”

(Vertaling gedicht van Amanda Gorman*, uitgesproken bij de inauguratie van President Joe Biden.)

“Als de dageraad komt vragen wij ons af waar wij licht kunnen vinden in deze nooit ophoudende duisternis.

Het verlies dat wij lijden, een zee die wij moeten doorwaden.

Wij hebben de buik van het beest getrotseerd.

Wij hebben geleerd dat stilte niet altijd vrede is,

En dat de normen en noties van wat “rechtvaardig” is, niet altijd rechtvaardigheid zijn.

En toch, de dageraad is bij ons voordat we het wisten.

Op één of andere manier doen we het.

Op één of andere manier hebben we een natie doorstaan en beleefd die niet kapot is, maar gewoon onaf.

Wij, opvolgers van een land en een tijdperk, waar een mager Zwart meisje,

Afstammeling van slaven en opgevoed door een alleenstaande moeder, ervan kan dromen president te worden, al was het om zichzelf te horen een voordracht voor een president te geven.

En jazeker, wij zijn nog lang niet glanzend, nog lang niet smetteloos, maar dat betekent niet dat wij niet streven naar een verbondenheid die perfect is.

Wij streven ernaar een verbintenis te smeden met een bestemming.

Een land samen te stellen dat alle culturen, kleuren, karakters en menselijke eigenheden toegewijd is.

En daarom heffen wij onze blik niet naar wat tussen ons staat, maar wat vóór ons staat.

Wij dichten de scheiding omdat wij weten dat, om onze toekomst op de eerste plaats te zetten, wij eerst onze verschillen terzijde moeten zetten.

Wij leggen onze handwapens neer zodat onze handen zich kunnen uitstrekken naar elkaar.

Wij willen leed voor niemand maar leedwezen voor allen. 

Laat de wereld alleen al dit als waarheid noemen:

Dat zelfs toen wij rouwden, wij bouwden.

Dat zelfs toen wij leden, wij beden.

Dat zelfs toen we ons vermoeiden, ons bemoeiden.

Dat we voor altijd verbonden zijn, zegevierend.

Niet omdat wij nooit verslagen worden, maar wij nooit meer verdeeldheid zaaien. 

De Schrift vertelt ons dat allen onder hun eigen wijnstok en vijgenboom zullen zitten en dat niemand hen vrees zal inboezemen. 

Als wij onze tijd waardig willen zijn, dan zal de overwinning niet komen met het zwaard, maar over de bruggen die bouwden.

De belofte die schuilt in het moeras, de berg die wij beklimmen, als wij maar durven.

Dat is omdat Amerikaan zijn méér is dan een trots die wij erven.

Het is het verleden waar wij in stappen en hoe wij dat herstellen.

Wij hebben een kracht gezien die onze natie zou verpletteren in plaats van haar delen.

Ons land zou vernietigen als zij de democratie wil verdagen.

Die inspanning werd bijna beloond.

Maar ook al kan democratie tijdelijk kan worden verdaagd,

Zij kan nooit blijvend worden verslagen.

In die waarheid, in dit geloof, stellen wij ons vertrouwen, 

Want waar ons oog zich op de toekomst richt, heeft het verleden zijn oog op ons gericht.

Dit is het tijdperk van de verlossing.

Wij vreesden het bij zijn aanvang. 

Wij voelden ons niet klaar om erven te zijn van zulk een afschrikwekkend uur,

Maar eenmaal binnengetreden vonden wij de kracht een nieuw hoofdstuk te schrijven, hoop en een lach te bieden aan onszelf.

Dus waar wij ooit vroegen: “Hoe kunnen wij ooit de catastrofe verslaan?” 

Stellen wij nu “Hoe zou de catastrofe ons ooit kunnen verslaan?”

Wij marcheren niet terug naar wat was, maar bewegen naar wat zal zijn:

Een land dat is gebutst maar gezond, weldadig maar stoutmoedig, frank en vrij.

Wij zullen niet teruggestuurd worden of tegengehouden door bedreiging,

Omdat wij weten dat onze inactiviteit en inertie de erfenis van de volgende generatie is.

Onze blunders worden hun bagage.

Maar een ding is zeker:

Als wij vergiffenis samenbrengen met macht, en macht met het goede, dan wordt liefde onze erfenis en onze verandering, het geboorterecht van onze kinderen.

Laten wij dus een land achterlaten, beter dan hoe wij het kregen.

Met iedere zucht van mijn geharnaste borst, zullen wij de gewonde wereld tot een verwonderende wereld maken.

Wij zullen opkomen van gouden heuvels in het westen.

Wij zullen opkomen van het door wind belaagde Noordoosten waar onze voorouders als eersten revolutie maakten. 

Wij zullen opkomen uit de door meren omzoomde steden in de staten van de Mid-West.

Wij zullen opkomen vanuit het zonovergoten Zuiden.

We zullen herbouwen, herenigen en herwinnen. 

In elke ontdekte plek van onze natie, in elke hoek die wij ons land noemen, 

Zal ons volk, divers en mooi, oprijzen, gehavend en fraai.

Als de dag ontwaakt, stappen wij uit de schaduw, in vuur en vlam, onbevreesd.

Dan zal een nieuwe dageraad kleuren, die wij vrijmaken.

Want er is altijd licht,

Als we maar de moed hebben om het te zien.

Als we maar de moed hebben om het te zijn.”

(Vertaling: Herman Rottinghuis)

=======================================

jaap van till, TheConnectivist

About broodjejaap

See ABOUT on TheConnectivist.wordpress.com
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s