The Revolt, my Lightning Talk about what to do next

 

Screen Shot 2018-12-06 at 11.52.52

See PDF of my sheets at =====>>  LightningTalk JvT

 

Jaap van Till, TheConnectivist

Posted in lightning talk, rebellion, revolt, Uncategorized | Leave a comment

Oppression and Liberty, the views of Simone Weil

Screen Shot 2018-12-05 at 13.53.31

This is heavy stuff.

Sauron and the black magicians of Mordor will not like it that I write about them. Nor will the 1%ers, MBA profiteers, capitalists and power hungry dicktators who are building up their loyal hierarchies of nationalist Neo-Lib alt-righters.

The clairvoyant Simone Weil wrote down a stunning analysis of the upcoming forces of Facsism in 1933 which seems to reappear right now in 2018. In Hungary, Poland, the USA, UK, and Brazil and many other nations. 

They is now called Authoritarians or Populist Politicians, and she derives their power as coming from the Industrial Age societies which oppress and reduce the lives of its workers to cogs in big machines. Managers of big companies extract wealth, health from the workers and from the ecosystems of nature. Until… they have had enough and rebel. Like the “Yellow Vest” middle class people’s Revolt in France and the “ExtinctionRebellion” in the UK.

Simone also explained that it is not a controversy between Left and Right. Socialism and Unions are also deeply embedded in the Industrial age mindsets of the population and the present SYSTEM.

I am amazed that fascism is on the rise at the very moment it is becoming clear that Capitalism is breaking down and The Market can be seen not to work any more in ALL parts of society. And we can see in front of us captains of industry not doing better than governments. The ruling classes everywhere have failed to govern well, and blamed that on foreigners, those who are different, and blame the poor and the weak. Everybody but themselves.

It is urgent that many of us start to build a new system, one that works and can be democratic: ruled by the people. I believe I found the core of that based on cooperation, wide diversity, synthesis and synergy.: #Synthecracy. A total opposite of Fascism.

What Simone Weil wrote was described in the Netherlands quality newspaper NRC by author and poet Maarten van der Graaff  https://www.nrc.nl/nieuws/2018/11/15/denken-over-arbeid-en-macht-a2755358     .  Maarten van der Graaff gave me permission to post this newspaper-essay here, see below, and to translate and post it in English.

Simone Weil’s most important book was published can be bought at Amazon UK : book URL : https://www.amazon.co.uk/Oppression-Liberty-Routledge-Classics-Simone/dp/0415254078/ref=sr_1_17?s=books&ie=UTF8&qid=1542983622&sr=1-17&keywords=Simone+weil

I think this is important since as Anne Applebaum noted society goes through cycles of fascism-liberty-fascism etc. Let us pray that we not have to go through catastrophic worldwars and crises again and the cycles are shorter and upwards towards freedom and happiness for all of Nature on this planet again.

Let us rewire the planet for Life

Jaap van Till, The Connectivist

==================Essay of Maarten van der Graaf (NL language)========

De filosofe die koos voor een leven als fabrieksarbeider: Simone Weil

Het werk van de Franse Weil laat je voelen wat de onderdrukten voelen. Vijfenzeventig jaar na de dood van de filosofe en mystica is het actueler dan ooit.

 

Vorig jaar staakten de werknemers van Alstom, een grote Franse treinenbouwer, om zich te verzetten tegen de fusie met Siemens, die in de zomer van dit jaar toch door de aandeelhouders werd goedgekeurd. Meer dan tachtig jaar eerder, op 4 december 1934, trad een van de interessantste denkers van de vorige eeuw in dienst van het bedrijf. Niemand op de fabrieksvloer wist wie Simone Weil was.

Wat zij heeft geschreven over arbeid, bureaucratie en macht is nog altijd relevant. De verhouding tussen de maatschappij en individuele, menselijke lichamen was scheef, vond Weil. Ze dacht voortdurend na over alles wat mensen onderwerpt.

Simone Weil hoefde niet te werken in de fabriek. Ze werd op 3 februari 1909 in Parijs geboren als jongste kind in een rijk, seculier Joods gezin uit de Elzas, dat naar Parijs was verhuisd toen Duitsland de streek annexeerde. Ze was heel begaafd en beheerste klassiek Grieks op haar twaalfde. Op haar tiende noemde ze zichzelf uit verbondenheid met de Russische revolutie bolsjewiek.

Na haar opleiding aan het Lycée Henri IV en de École Normale Supérieure gaf Weil les op school, sloot zich aan bij de arbeidersbeweging en schreef politieke stukken. Later had ze mystieke ervaringen en schreef ze ethische en theologische teksten. Ze werd 34 jaar en overleed in 1943 in Engeland aan tbc.

Bevelen opvolgen

Weil liet een verscheidenheid aan stukken, aantekeningen en fragmenten na, waarvan het meeste postuum is samengevoegd en gepubliceerd. Onlangs verscheen Onderdrukking en vrijheid, een bundeling van Weils politieke en filosofische geschriften. Ook verscheen de vierde druk van Wachten op God, met brieven en teksten die ze schreef aan pater Perrin, haar geestelijk raadsman. Haar werk ademt iets groots en toont een vurige toewijding aan het denken, maar is niet makkelijk te karakteriseren. Weil geeft je altijd net iets anders dan wat je zoekt.

Het werk in de fabriek van Alstom viel Weil zwaar. Ze had moeite met het halen van de productienormen. Aan vriendin Albertine schreef ze dat ze tot haar schrik werkte als een gelaten lastdier, geboren om bevelen op te volgen.

Waarom besloot Weil als ongeschoolde arbeidster te werken? Het denken had haar geen antwoord geboden op de vraag hoe je werk kunt organiseren zonder arbeiders te onderdrukken. Ze vond dat je de onderdrukten niet kon begrijpen als je niet voelde wat zij voelden. In een gesprek dat Simone de Beauvoir, medestudent aan de École Normale Supérieure, beschrijft in haar memoires, verklaarde de tiener Simone Weil al dat niets van belang was dan de revolutie die alle hongerigen van de wereld zou voeden: ‘Ik [De Beauvoir, red.] antwoordde, niet minder dwingend, dat het er niet om ging mensen gelukkig te maken, maar wel om hun bestaan zin te geven. Ze bekeek me van boven tot beneden en beet me toe: ‘Het is je aan te zien dat je nooit honger hebt gehad.’’

Gevangenis

Een jaar voor haar fabriekstijd nam Weil deel aan een mijnwerkersstaking en voerde lange gesprekken met Trotski, die later verzuchtte dat Weil haar geloof in het marxisme had verloren. In Onderdrukking en vrijheid lees je hoe Weil zich schatplichtig wist aan Marx, maar zonder enige achting voor de dogmatiek van het wetenschappelijk socialisme of de communisten – nergens ter wereld bestond een partij die de naam communistisch waardig was. Het Sovjetsysteem kenmerkte ze met het geleende citaat: ‘één partij aan de macht en alle andere in de gevangenis.’

De marxistische analyse schoot te kort. Niet de economie was de sleutel tot het maatschappelijke raadsel, vond Weil, maar de macht. Zolang de machtsstrijd beslist zou worden door het industriële systeem, zouden arbeiders worden uitgebuit.

Het valt op dat ze de gevolgen van machtsuitoefening in kaart bracht met oog voor het emotionele en lichamelijke bestaan van onderdrukten. De heersers waren erop uit om bij hen een gevoel van onmacht in stand te houden. Alles wat hiermee brak, vond Weil subversief.

Arbeiders werden opgeofferd aan de machinerie van bedrijven en daartoe gedwongen door het geweld van de staat, maar deze situatie kon in Weils ogen júist niet door revolutie worden veranderd. Op dit punt brak ze met Marx en haar peers. Hoe zouden arbeiders, ook na een revolutie, iets anders kunnen zijn dan radertjes in de machine en hoe zouden leger, politie en bestuur opeens geen onderdrukkende instanties meer zijn? Ze verwachtte dat het systeem zou voortbestaan tot aan zijn uiterste mogelijkheden.

Haar pessimisme kwam voort uit haar opvattingen over techniek. Door technologische ontwikkelingen was arbeid steeds verder ontmenselijkt. Van die grootindustrie was je niet zomaar af. Met andere woorden: als revolutionairen van de een op de andere dag de fabriek van Alsthom in handen krijgen, zouden ze dan wel weten wat ze ermee moeten doen?

Schandaal

De scheiding tussen hoofd- en handenarbeid had de arbeiders beroofd van de mogelijkheid hun verstand te gebruiken en hen gedegradeerd tot radertjes. Dat was voor Weil schandalig, op economisch, sociaal én spiritueel vlak. Weil was verliefd op het klassieke, contemplatieve leven en stelde zich de vrije arbeider voor als denker, iemand die op een waardige manier op het werk zijn intelligentie kon gebruiken. Arbeiders zouden in haar ogen als individuen in een collectief moeten samenwerken, zonder hun vermogens op te offeren aan een bureaucratisch bestuur.

Een trend in de Franse literatuur: romans over arbeiderskinderen die knokken voor een hogere plek op de sociale ladder. Maar eenmaal daar beland, blijven ze buitenstaanders. Lees ook:‘Bij ons was het: bedrog, scheiding, ontslag of kanker’

Weil beschrijft bureaucratisering als de opkomst van een nieuwe groep mensen binnen het kapitalisme: de technici en specialisten. Deze derde laag, naast arbeiders en kapitalisten, was geïnteresseerd in het bewaken van hun privileges en kennismonopolies.

In deze bureaucratische machinerie, ‘waarvan sommige onderdelen mensen zijn en waarvan het raderwerk bestaat uit voorschriften, rapporten en statistieken’, komen fabriek en samenleving bij elkaar. Rationalisering en specialisering hebben werknemers verantwoordelijk gemaakt voor steeds kleinere onderdelen van een proces dat niemand kan overzien en stapels papierwerk moeten dit proces verantwoorden. Voor ‘kenniswerkers’ is dit niet anders. Elke dag met je hoofd werken is niet hetzelfde als je verstand gebruiken. Weils mens, die zich nietig en onmachtig voelt tegenover het collectief, is niet verdwenen.

De rationele wereld van papier waarin die mens leeft kent eigen nachtmerries. Arbeiders worden in hun dromen bezocht door monsters die Bank en Financierskapitaal heten, schreef Weil, en de burgerij droomt van ‘leiders, agitatoren en demagogen’. Politici denken dat kapitalisten ‘bovennatuurlijke wezens’ zijn met de sleutel tot de oplossing. Weil: ‘In zo’n situatie kan elke leeghoofd als koning beschouwd worden.’

Derde Rijk

Dat klinkt bekend. In het postindustriële kapitalisme geloven politici nog altijd in deze bovennatuurlijke wezens en zijn zich steeds meer gaan gedragen als hun slippendragers, als managers en specialisten. Arbeiders zijn manager van zichzelf geworden, veranderd in de monsters uit hun dromen: ze ‘investeren in zichzelf’ en in hun relaties, organiseren hun productiviteit en spugen het juiste papierwerk uit.

Twee jaar geleden verscheen op de website van de Los Angeles Review of Books het essay The Supermanagerial Reich van Ajay Singh Chaudhary en Raphaële Chappe. Zij beschrijven hoe in het Derde Rijk veel diensten geprivatiseerd werden en een financiële elite opkwam van supermanagers die monopolies en kartels bestuurden. Ze zien een parallel met het heden: de neoliberale economie kent ook een hoge concentratie van macht en kapitaal in de handen van een kleine groep supermanagers. Dit holt de democratie uit. En dan moet je volgens de auteurs niet gek opkijken als er nieuwe vormen van fascisme aan terrein winnen. Als de belangen van een financiële elite belangrijker zijn dan democratie, leg je de rode loper uit voor extreem-rechts, voor leiders die de dodelijke taal van natie, ras en volk spreken.

Begin jaren dertig schreef ook Weil dat de opkomst van totalitaire regimes niemand hoefde te verbazen. De morele sfeer van de bureaucratische machinerie was verstikkend. Het cynisme van het kapitalisme zou worden vervangen door het fanatisme van een nieuwe staatsreligie, een totalitaire samenleving waarin arbeiders hun ellende als ‘vrijwillig aanvaard offer’ zagen. Dit vrijwillige offer omschreef Weil als een mengeling van ‘mystieke toewijding en onbelemmerde bestialiteit.’ Ik denk hierbij aan geweld, maar ook aan de huidige cultus van het werk, waarin werknemers enthousiast en creatief hun offers moeten brengen.

Wachten op God bestaat uit brieven en stukken uit de jaren veertig en bevat prachtige teksten, maar ook passages waarin Weil het Jodendom categorisch in verband brengt met de Christusmoord en geestelijk verval. Dat is haar later terecht zwaar aangerekend.

Spreekt hier een andere Weil? Zoals ze vond dat geen enkele communistische partij die naam waardig was, was het christendom niet katholiek, want niet echt alomvattend. Ze weigerde de doop en schreef aan pater Perrin dat ze het geloof nooit had gezocht. Ze had wel iets anders aan haar hoofd, namelijk de problemen van de wereld.

Verdwenen schoonheid

In die laatste opmerking proef je dat Simone Weil de mystica en theologe niet een totaal andere denker is dan de socialistische Weil. In Wachten op God schrijft ze bijvoorbeeld over aandacht als liefdevolle houding, die zichtbaar maakt wat aan het zicht onttrokken wordt door de willekeur van machtsrelaties. Hier raakt haar latere denken aan haar werk over arbeid en macht.

Die aandacht komt voort uit wachten, uit stilte, een ‘passieve activiteit’, die ze ook aantreft in de Bhagavad Gita, en bij Lao Tse. Deze houding hoort volgens Weil óók bij werk, althans, zoals werk zou moeten zijn, namelijk een betekenisvol deel van het leven: ‘lichamelijke arbeid brengt een bijzonder contact met de schoonheid tot stand, en in de beste ogenblikken een aanraking die nergens inniger is.’

Dit contact met de wereld en haar schoonheid is niet vanzelfsprekend. Wij leven in een droom, schrijft Weil in ‘Liefde tot de schone orde der wereld’. Wie wakker wil worden en ‘de ware stilte’ wil vernemen, moet afstand doen van zijn denkbeeldige centrale plaats in de wereld. Wie zo breekt met zijn ‘valse goddelijkheid’ en zich niet langer het middelpunt van alles waant, ziet in ‘dat alle plaatsen hetzelfde recht bezitten om zo’n middelpunt te zijn.’

Met dit besef kon menselijk handelen voor Weil een vorm van poëzie zijn. Erg wijdverbreid was die poëzie niet. Ze vond dat de witte, westerse wereld dit gevoel voor schoonheid zelfs bijna verloren was en het met wapens, handel en godsdienst ook elders deed verdwijnen. Schoonheid is een doel zonder doelmatigheid, zei Weil met Kant. Iedereen heeft het recht die schoonheid te ervaren. Productie en contemplatie zijn in Weils ideale wereld niet van elkaar gescheiden.

De ideeën van Simone Weil over arbeid, aandacht en het decentreren van de eigen ervaring, zijn een bron van weerstand tegen de mens als middelpunt van een maakbare wereld, waar hij, door onderwerping van mens en dier, tot de laatste snik winst uit wil persen.

===========end of NRC essay by Maarten van der Graaff (NL language=======

 

====NRC Essay of Maarten van der Graaff translated into the English language=====

The Philosopher who did choose the life of a Factory-Worker: Simone Weil

  • Nightmares about Capitalism 

by Maarten van der Graaf. November 15, 2018.

The work of Weil, born in France, lets you feel how The Oppressed feel. Seventy-five years after the deathbed of the philosopher and mystic that work is more relevant than ever.

Last year, the employees of Alstom, a major French train manufacturer, stopped fighting the merger with Siemens, which was nevertheless approved by the shareholders in the summer of this year. More than eighty years earlier, on 4 December 1934, one of the most interesting thinkers of the last century joined the company. No one on the factory floor knew who Simone Weil was.

What she has written about labour, bureaucracy and power is still relevant. Weil felt that the relationship between society and individual, human bodies was skewed. She was constantly thinking about everything that oppresses people.

Simone Weil did not have to work in the factory. She was born in Paris on 3 February 1909, the youngest child in a rich, secular Jewish family from The Alsace, which had moved to Paris when Germany annexed the region. She was very gifted and mastered classical Greek at age twelve. At the age of ten she called herself a Bolshevik to show connection with the Russian revolution.

After her training at the Lycée Henri IV and the École Normale Supérieure, Weil taught at school, joined the workers’ movement and wrote political documents. Later she had mystical experiences and wrote ethical and theological texts. She was 34 years old and died of tuberculosis in England in 1943.

Production Norms

Weil left behind a variety of pieces, notes and fragments, most of which are posthumously merged and published. Recently appeared Oppression and Freedom, a collection of Weil’s political and philosophical writings.

0

The fourth edition of Waiting for God also appeared, with letters and texts she wrote to Father Perrin, her spiritual counsellor. Her work exudes something great and shows a fervent devotion to thinking, but is not easy to characterize. Weil always gives you something different than what you are looking for.

The work at the Alstom factory was hard for Weil. She had trouble meeting the production standards. She wrote to her friend Albertine that, to her horror, she worked as a resigned beast of burden, born to follow orders.

Why did Weil decide to work as an unskilled worker? Thinking had not provided her with an answer to the question of how to organise work without oppressing workers. She thought you couldn’t understand the oppressed if you didn’t feel what they felt. In a conversation that Simone de Beauvoir, a fellow student at the École Normale Supérieure, describes in her memoirs, teenager Simone Weil already stated that nothing was important but the revolution that would feed all the hungry people of the world: ‘I [De Beauvoir, ed.] answered, no less compellingly, that it was not about making people happy, but about giving meaning to their existence. She looked at me from top to bottom and bit at me: ‘You can see that you have never been hungry’.

Prison

A year before her factory time, Weil took part in a miners’ strike and had long conversations with Trotsky, who later sighed that Weil had lost her belief in Marxism. In Oppression and Freedom you can read how Weil was indebted to Marx, but without any respect for the dogmatics of scientific socialism or the communists – nowhere in the world was there a party worthy of the name communist. The Soviet system she characterised with the borrowed quotation: ‘one party in power and all the others in prison’.

The Marxist analysis fell short. It was not the economy that was the key to the social riddle, Weil thought, but power. As long as the power struggle was decided by the industrial system, workers would be exploited.

It is striking that she mapped the consequences of the exercise of power with an eye for the emotional and physical existence of oppressed people. The rulers were out to maintain a sense of powerlessness in them. Weil found everything that broke away with this: subversive.

Workers were sacrificed to the machinery of companies and forced to do so by the violence of the state, but this situation could not, in Weil’s eyes, be changed by revolution. At this point she broke with Marx and her peers. How could workers, even after a revolution, be anything other than cogs in the machine and how would army, police and government suddenly no longer be oppressive bodies? She expected the system to continue to exist to its limits.

Her pessimism arose from her views on technology. As a result of technological developments, labour was increasingly dehumanised. You weren’t finished with that ‘Big Industry’ just like that. In other words: if revolutionaries get their hands on Alsthom’s factory overnight, would they know what to do with it?

Scandal

The separation between main and manual labour had deprived the workers of the opportunity to use their minds and degraded them to cogs. That was scandalous for Weil, economically, socially and spiritually. Weil fell in love with classical, contemplative life and imagined the free worker as a thinker, someone who could use his intelligence in a dignified way at work. In her view, workers should work together as individuals in a collective, without sacrificing their assets to a bureaucratic administration.

Bureaucratic Machine

Weil describes bureaucratization as the emergence of a new group of people within capitalism: the technicians and specialists. This third layer, alongside workers and capitalists, was interested in guarding their privileges and knowledge monopolies.

In this bureaucratic machinery, ‘some parts of which are human and the wheels of which are made up of regulations, reports and statistics’, factory and society come together. Rationalisation and specialisation have made employees responsible for ever smaller parts of a process that nobody can oversee, and piles of paperwork have to justify this process. This is no different for ‘knowledge workers’. Working with your head every day is not the same as using your mind. Weils human, who feels insignificant and impotent towards the collective, has not disappeared.

The rational world of paper in which that person lives has its own nightmares. Workers are visited in their dreams by monsters called Bank and Financierskapital, Weil wrote, and the bourgeoisie dreams of ‘leaders, agitators and demagogues’. Politicians think capitalists are ‘supernatural beings’ with the key to the solution. Weil: ‘In such a situation every empty head can be considered king.

That sounds familiar. In post-industrial capitalism, politicians still believe in these supernatural beings and have started to behave more and more like their slip carriers, as managers and specialists. Workers have become managers of themselves, transformed into the monsters of their dreams: they ‘invest in themselves’ and in their relationships, organise their productivity and spit out the right paperwork.

Two years ago the Los Angeles Review of Books website published the essay The Supermanagerial Reich by Ajay Singh Chaudhary and Raphaële Chappe. They describe how in the Third Reich many services were privatized and a financial elite emerged from supermanagers who governed monopolies and cartels. They see a parallel with the present: the neoliberal economy also has a high concentration of power and capital in the hands of a small group of supermanagers. This erodes democracy. And then, according to the authors, you shouldn’t be surprised if new forms of fascism gain ground. If the interests of a financial elite are more important than democracy, explain the red carpet to the extreme right, to leaders who speak the deadly language of nation, race and people.

In the early 1930s, Weil also wrote that the rise of totalitarian regimes should not surprise anyone. The moral atmosphere of the bureaucratic machinery was suffocating. The cynicism of capitalism would be replaced by the fanaticism of a new state religion, a totalitarian society in which workers saw their misery as a ‘voluntarily accepted sacrifice’. This voluntary sacrifice described Weil as a mixture of “mystical devotion and unimpeded bestiality. I am thinking here of violence, but also of the current cult of work, in which employees must make their sacrifices enthusiastically and creatively.

Contemplation

Waiting for God consists of letters and pieces from the forties and contains beautiful texts, but also passages in which Weil categorically links Judaism to Christ murder and spiritual decay. That was rightly charged heavily to her later on.

Does another Weil speak here? As they found that no Communist party worthy of the name was, Christianity was not Catholic, because it was not really all-encompassing. She refused baptism and wrote to Father Perrin that she had never sought faith. She did have something else in mind, namely the problems of the world.

In the latter remark you can taste that Simone Weil the mystic and theologian is not a completely different thinker than the disruptive Weil. In Waiting for God, for example, she writes about attention as a loving attitude, which makes visible what is hidden from view by the randomness of power relations. This is where her later thinking about her work on labour and power comes to mind.

That attention comes from waiting, from silence, from a ‘passive activity’, which she also finds in the Bhagavad Gita, and at Lao Tse. According to Weil, this attitude also belongs to work, at least, as work should be, namely a meaningful part of life: ‘physical work creates a special contact with beauty, and in the best moments a touch that is nowhere more intimate’.

This contact with the world and its beauty is not self-evident. We live in a dream, Weil writes in ‘Love for the beautiful order of the world’. Whoever wants to wake up and hear ‘the true silence’ must renounce his imaginary central place in the world. Whoever so breaks with his ‘false divinity’ and no longer thinks himself to be the centre of everything, sees in ‘that all places have the same right to be such a centre’.

With this awareness, human action could be a form of poetry for Weil. This poetry was not very widespread. She found that the white, western world had almost lost this sense of beauty and made it disappear elsewhere with weapons, trade and religion. Beauty is a goal without effectiveness, Weil said with Kant. Everyone has the right to experience that beauty. In Weil’s ideal world, production and contemplation are not separate.

Simone Weil’s ideas about work, attention and the decentration of his own experience are a source of resistance against man as the centre of a manufacturable world, where he, by subjugating man and animal, wants to squeeze out profits to the last sob.

weil

Weil’s Identity Pass from the French Resistance CNI. issued in London 1943

==============end of translation of NRC essay about Weil==================

 

Posted in Uncategorized, Yellow Vest | Leave a comment

Disruptive Children should be Celebrated and Connected

Schermafbeelding 2018-11-29 om 13.48.45

  1. Great TEDx.Amsterdam Talk Nov. 29, 2018

Debbie Reber gave a very impressive and important Ted Talk (see the Video at https://www.youtube.com/watch?v=_ZcrDVruby4about children who are “different” non average, and are treated like non-performers in schools or are even made dumb with chemicals. Examples all kinds of labels: ADHD, “dreamers”, ‘artistic’,  autistic,  etc etc. Parents panic and try all kinds of treatments. Which do not work and sometimes make the life of children worse. 

Debbie’s point is that we should accept and even welcome te existence of “differently wired children” and see them as very important creative persons which will contribute their thoughts and solutions to a better future of society. Some schools and organizations  have started to see this too and start to approach and support the “disruptives” in a different way than they do their average students / workers. 

Debbie Reber is a parenting activist, New York Times best selling author, and founder of TiLT Parenting. TiLT is a website, top podcast, and global community for parents raising neurologically atypical children. Prior to launching TiLT, she was a teen girl authority and worked in children’s television. After living in Amsterdam for the past five years, Debbie, her husband, and 14-year-old ‘differently wired’ son are returning to the US at the end of this year.

2. Debbie, What is the Big X you are going to address in your TED talk and why should we be excited?

“Treating neurologically atypical children as outliers and kids with disorders in need of fixing doesn’t just hurt these kids—it’s putting the future of society at risk.”

3. What is the best idea worth sharing you came across the past 10 years?

Alfie Kohn’s work on how prioritising compliance and “good behavior” in kids through praise, rewards, and punishments actually results in less motivated, self-actualised adults, has completely changed the way I parent (and I tell everyone about it).”

Schermafbeelding 2018-11-29 om 13.49.26

4. My comment on her talk

a. there is some overlap with the effort that is under way in many countries to support the “highly ability/ intelligent / talented” children even from young ages. The national support centres for those children and their parents is coordinated by the EU and the famous Prof. Péter Csermely .

b. My second point is the new challenge for this kind of children all over the world,  is to CONNECT these children into #WEAVELETS and get them to COOPERATE to solve specific problems and issues. And to learn together in teams. First of all : they should experience in susch teams is that they are not alone? That there are other Hermiones and other Harry Potters !!

For example, see “The Terra Nova Minimaatschappij” dialogue game, also presented at this same TEDx.Amsterdam conference.

PS. The list of my Guru’s on my blog all were or are Disruptive Children !!

jaap van till, TheConnectivist

=======This was posted on TEDxAmsterdam about her, with video at the end ======

Differently Wired: Deborah Reber tells us how embracing Neurodiversity can be a key to success.

Thursday 29 November 2018

Our first session continues with another very personal story as Deborah Reber steps onto the red dot next, accompanied by an origami Pikachu.

At age 8 her son, Asher, decided to make his origami Pikachu’s in bulk and sell to his schoolmates. What started as an imaginative and entrepreneurial idea got out of hand when others followed the same idea – sparking a price war! In the end, classroom businesses were banned altogether, which Asher thought very unfair. His response was deemed ‘disruptive’.

But “The qualities that make bad disruptors as kids are often the positive qualities we hope to find in our future leaders, and society is going to need their contributions” says Deborah

By thinking about disruptors in a negative light, society does not recognsie – and can stifle – the benefit these individuals can bring at all ages and across different fields. We all know someone, or more likely more than just one person, who is Differently Wired. They move through life in their own unique way. After sharing her story in a podcast, Deborah was inundated with similar stories of parents feeling equally lonely and dealing with a society that sees Differently Wired children as negative disruptors. Based on current diagnoses one in every five people is Differently Wired.

“Diversity ​(is) the key to innovation.. focus on gender and cultural diversity, (but) many skip what I believe will be the ​biggest ​gamechanger — neurodiversity…​companies need differently wired people to be successful in the future”

Things are changing, more and more education models are adapting to value individualism. Companies are slowly adapting; thanks to innovators such as Elon Musk, Steve Jobs and Richard Branson who in themselves are considered distruptors!

But there is still more to do and Deborah leaves us with one final thought:

“How are you going to disrupt the status quo and play a role in this particular revolution? “

Watch Deborah’s story here:  https://www.youtube.com/watch?v=_ZcrDVruby4!

 

– written by Emily Bingham

=======================end of re-blog============

Posted in DisruptiveChildren, Diversity, Neurodiversity, Uncategorized | Leave a comment

Over Rechts-Populisme, radio interview Deutschlandfunk met Heitmeyer

Screen Shot 2018-11-17 at 09.45.22

Hierbij de eerste actuele Duits -> Nederlandse vertaling van een recent radiointerview.

Let op: het is niet automatisch mijn mening. De vertaler meldt mij dat de vertaling nogal algorithmisch is dus mogelijk fouten bevat. In geval van twijfel beveel ik je aan het radiointerview te horen.

jaap van till, TheConnectivist

========================================================================

Bron:

Tacheles | Post van 10.11.2018

https://www.deutschlandfunkkultur.de/soziologe-wilhelm-heitmeyer-der-begriff-rechtspopulismus.990.de.html?dram%3Aarticle_id=432919&fbclid=IwAR3WmeALYXLMtNOTjlmcDTgB5U5F2RvdCFtNHSSNb1zjBCjOlWP0NUmNIk4

Soziologe Wilhelm Heitmeyer„Der Begriff ‚Rechtspopulismus‘ ist viel zu verharmlosend“

Wilhelm Heitmeyer im Gespräch mit Thorsten Jantschek

========================================

Socioloog Wilhelm Heitmeyer

De term ‘rechts populisme’ is veel te triviaal.

Wilhelm Heitmeyer in gesprek met Thorsten Jantschek

Abonneren op Luisteren naar Podcast

Geweld en conflictonderzoeker Prof. Wilhelm Heitmeyer spreekt op een symposium in Kassel in december 2016 (imago/Hartenfelser)

 

 

Wat de AfD succesvol maakt, is het ‘autoritaire nationale radicalisme’, aldus socioloog Wilhelm Heitmeyer. Dit is vooral problematisch omdat het tot doel heeft instellingen die belangrijk zijn voor de samenleving te destabiliseren.

 

Deutschlandfunk Kultur: U gaat ervan uit, mijnheer Heitmeyer, dat de open samenleving, ja, de liberale democratie, wordt bedreigd door politiek rechts. Dat op zijn beurt weer lokt met autoritaire verleidingen, zegt u. Wat betekent dat precies, “autoritaire verleidingen”?

 

Wilhelm Heitmeyer: Welnu, het punt is dat vooral tegen de achtergrond van een mondiaal kapitalisme met een rabiaat financieel systeem, een sociaal desintegratieproces en het uithollen van de democratie, tal van onzekerheden zich in bredere delen van de samenleving hebben verplaatst. En het autoritaire is dan om het verlies aan controle te herstellen door autoritaire maatregelen. En dit is duidelijk aantrekkelijk voor delen van de samenleving – dit moet steeds opnieuw worden benadrukt.

 

Deutschlandfunk Kultur: Ja, het autoritaire project dat u zojuist hebt geschetst, met zijn oorzaken, we zullen er toch over moeten praten, er zijn twee kanten aan. Aan de ene kant zijn het de politieke actoren, ook nu in parlementen, maar ook in sociale bewegingen, de intellectuele milieus, die er deel van uitmaken. Dat is één kant. En aan de andere kant is er natuurlijk ook de bevolking, die er uiteraard voor openstaat, omdat zij dit verlies van controle heeft meegemaakt en er onder heeft geleden.

 

Wilhelm Heitmeyer: Ja. Je moet altijd beide zien, aan de ene kant de attitude en patronen die zich hebben ontwikkeld. En daar moet je telkens weer zeggen: dit gebeurt niet zomaar van de ene op de andere dag, maar we hebben een lange geschiedenis. In ons tienjarig onderzoek “Deutsche Zustände” hebben we dit keer op keer gedocumenteerd, hoe deze patronen zich hebben ontwikkeld, en aan de andere kant het autoritaire aanbod sinds 2014 van Pegida en in 2015, na de splitsing, ook de AfD.

 

Steeds weer moet gezegd worden dat dit patroon van autoritaire opvattingen al bestond voor Pegida, voor de deling van de AfD en ook voor de vluchtelingenbeweging. Zoals we al in 2002 vaststelden, had dit potentieel van twintig procent tot dan toe geen politieke plaats, maar voor mij was het een zwervend autoritarisme onder de bevolking, die ofwel bij de CDU, CSU of SPD in termen van electorale politiek verbleef of zich had teruggetrokken in een woedende apathie. Dat is veranderd.

 

Kapitalisme als oorzaak van de rechtse attitudes

 

Deutschlandfunk Kultur: Nu hebt u zojuist de vluchtelingencrisis genoemd. We kijken altijd heel goed naar de manier waarop vluchtelingen als het ware worden behandeld en wat de sociale- en discours-gevolgen zijn. Deze week zijn er twee studies gepubliceerd over rechtse attitudes in de breedste zin van het woord. Een van hen, een groep onderzoekers uit Dresden, heeft de verspreiding van rechts populisme in Europa onderzocht en komt tot de conclusie dat de vluchtelingencrisis echt niet de oorzaak is van de verspreiding van rechts populisme. Dat is een stelling die u ook in uw boek vertegenwoordigt. Zij noemen dit een versnellende factor, de vluchtelingencrisis, voor rechtse opvattingen. Wat moet dat betekenen?

 

Wilhelm Heitmeyer: De attitudepatronen waren al voor de vluchtelingencrisis en de vluchtelingenbeweging aanwezig. Dan worden er culturele patronen aan toegevoegd, maar die raken alleen bestaande patronen. Het geheel kan dus niet eenvoudigweg worden teruggevoerd op de vluchtelingenbeweging, op de vluchtelingencrisis, maar de oorzaken liggen dieper, zodat het dringend noodzakelijk is dat het publieke debat deze patronen serieuzer neemt en zich niet alleen op migratie concentreert.

 

Deutschlandfunk Kultur: U hebt de drie oorzaken al besproken: enerzijds een geglobaliseerd, ongebonden kapitalisme en anderzijds sociale desintegratie. En een politieke leegloop, uitholling van de democratie zou de derde oorzaak zijn die u zojuist hebt genoemd, denk ik. Bij het kapitalisme is het op de een of andere manier voor de hand liggend, omdat het kapitalisme altijd in kritiek is, wordt aangesproken op alles mogelijke. Maar wat is nu de specifieke bijdrage van het kapitalisme aan een autoritair project?

 

Wilhelm Heitmeyer: Welnu, allereerst moet je rekening houden met de wisselwerking tussen deze drie factoren. De meer recente ontwikkeling van het mondiale kapitalisme is de inbeslagname van een land. Dit betekent dat steeds meer gebieden van het leven worden overgenomen door dit autoritaire kapitalisme. Voorbeelden hiervan zijn de kolonisatie van de gezondheidszorg, het toezicht door het gezondheids-kapitalisme dat ons vermogen om ons eigen leven te bepalen, heeft overruled. Het autoritair kapitalisme heeft zijn stelregel kunnen handhaven en heeft in de afgelopen twintig of dertig jaar een enorme toename van de controle gecreëerd, terwijl aan de andere kant de natiestaatpolitiek een enorm verlies van controle heeft gedoogd, hetgeen vervolgens ook te maken heeft met die desintegratieprocessen. En het politieke apparaat van onze democratie werkt als een klok, zo u wilt. Tegelijkertijd gaat het vertrouwen van grote delen van de bevolking verloren. Dat is wat ik bedoel met leegloop, uitholling van democratie.

 

Dit resulteert in verschillend verlies van controle op het individuele leven van mensen. Er is dus een achtergrondconcept dat niet zomaar op korte termijn kan worden geëlimineerd, omdat de structurele omstandigheden die er zijn, vervolgens door de mensen worden verwerkt, en bovenal, weer in een stroomversnelling worden gebracht door de verschillende crises die we sinds ongeveer 2000 hebben meegemaakt, zoals 9/11. Ik denk dat dit het startschot was voor dergelijke crises.

 

En crises, het moet steeds weer gezegd worden, worden gekenmerkt door het feit dat economische, sociale en politieke routines worden opgeschort. En het tweede criterium is: de situatie vóór deze crises kan niet worden hersteld. Dit verwijst naar 9/11 met een religieus-politieke crisis. Dit verwijst naar 2005 met de Hartz 4-wetten, opnieuw voor delen van de bevolking echt een sociale crisis. En dan, in 2008/9, de financiële en bancaire crisis, d.w.z. een economische kant, die een impact heeft op zowel de politiek als op sociale zaken, en vanaf 2015 bijvoorbeeld de vluchtelingencrisis, d.w.z. cultureel politiek.

 

Doorslaggevend is nu dat vooral na 2008, en dat kunnen we duidelijk laten zien aan de hand van ons lange termijn onderzoek, het aantal mensen die al dachten als rechtspopulisten, een stijgende curve hebben ontwikkeld, radicalisering met betrekking tot hun eigen gebrek aan invloed, bereidheid om deel te nemen aan demonstraties en individuele bereidheid tot het gebruik van geweld.

 

Dit betekent dat zelfs daar de verbanden tussen maatschappelijke ontwikkelingen en houdingspatronen, attitudes in de verwerking van crises, kunnen worden herkend. En voor sommige van deze mensen werd dit weerspiegeld in een geradicalisereerde houding.

 

Groeiend rechtse attitudes

 

Deutschlandfunk Kultur: Maar, mijnheer Heitmeyer, laten we tussendoor een zeer korte vraag stellen: de economische basisparameters – een daling van de werkloosheid, het omgaan met de financiële crisis, groeiprocessen – bieden eigenlijk geen enkele reden voor mensen om hun houding nu radicaal te veranderen. Het bedreigingsscenario is eigenlijk veel kleiner dan je zou denken.

 

Wilhelm Heitmeyer: Enerzijds blijkt dat inderdaad uit de huidige arbeidsmarktgegevens. Het andere ding is, het werkt alleen op statistieken. En de werkomstandigheden, de veiligheid van de werkomstandigheden en bepaalde toekomstige parameters die zich aandienen, zoals de digitalisering, zijn veel diepgaander. Het is een kwestie van status- en erkenning en de beoordeling van beroepskwalificaties. Deze toekomstige dimensies zijn veel ernstiger. En dan die kwestie van het overwinnen van de financiële crisis, maar dat bedoel je waarschijnlijk niet serieus, want al het bewijsmateriaal suggereert dat er daar nieuwe turbulentie zal zijn. En het cruciale punt is dat de controle-instrumenten voor het beheer ervan vandaag de dag al opgebruikt zijn wanneer u denkt aan het rentebeleid van de Europese Centrale Bank en dergelijke. Nu, er is een diep gevoel van onveiligheid. Statistieken helpen niet. Statistieken zijn geen manier om de gevoelens van mensen over hun verwachtingen voor de toekomst te compenseren.

 

Deutschlandfunk Kultur: In uw boek vond ik het deel waarin u ook empirische studies heeft uitgevoerd waarin u de “leegloop van de democratie”, een combinatie van verschillende attitudes, d.w.z. enerzijds minachting voor de democratie, anderzijds verwaarlozing van de democratie en radicale twijfels over democratie zelf, als een verontrustend deel beschrijft.

 

Je schrijft bijvoorbeeld op een gegeven moment, om slechts één voorbeeld te geven: “Bijna een kwart van de respondenten vond dat politici zich vooral met hun eigen belangen bezighielden. En meer dan tachtig procent gelooft dat politici meer rechten opeisen dan gewone burgers”. – Op een bepaalde manier staat men er verbijsterd bij, omdat er zich daar iets manifesteert zelfs in het rechtse milieu: politici staan boven, en wij daar beneden.

 

Wilhelm Heitmeyer: Ja. Natuurlijk is autoritair nationaal radicalisme, zoals ik de hele ontwikkeling in dit subsegment noem, daaraan gekoppeld en speelt dan het verschil tussen het volk en de elite, hoewel de actoren die dit claimen nu zelf deel uitmaken van de elite. Maar dat is een andere zaak.

 

Er is inderdaad sprake van een verlies aan vertrouwen. En dat is wat ik bedoel met het verlies van controle en handhaving in de natiestaatpolitiek; over een autoritair kapitalisme dat zijn stelregel rigoureus kan afdwingen. Dat moet je steeds weer zeggen. Een dergelijk financieel kapitalisme heeft absoluut geen belang bij sociale integratie, maar gaat alleen over concurrentie en uitbuiting. Dan worden ook groepen beoordeeld in de zin van ongelijkheid, nut, bruikbaarheid en efficiëntie. Dit dringt echt door in de maatschappij en in de gedragspatronen van individuen en groepen.

 

De term rechts populisme gebagatelliseerd

 

Deutschlandfunk Kultur: Mr. Heitmeyer, ik heb zojuist gesproken over twee studies die deze week zijn gepubliceerd. Een tweede studie komt van de onderzoeksgroep van Leipzig. Zij heeft zojuist onderzoek gedaan naar extreemrechtse opvattingen en komt tot de conclusie dat de drempel om in te stemmen met extreemrechtse uitingen op dit moment erg laag is. Bijna een op de drie is voorstander van xenophobe standpunten. Zijn dit alarmerende gebeurtenissen, of heeft u er al op geanticipeerd?

 

Wilhelm Heitmeyer: Natuurlijk hangt het veel af van hoe je de termen of de verschijningsvormen definieert. In onze tienjarige studie over het onderwerp “groeps gerelateerde misantropie” konden we deze ontwikkeling laten zien, inclusief de rechtse populistische opvattingen, die we in 2002 al op 20 procent hadden gemeten.

 

Alleen op politiek niveau is er geen enkele resonantie geweest, maar de resonantie en nervositeit komen pas naar voren nu de mandaten zijn vervuld. Het cruciale punt dat ik noemde is dat we precies moeten zijn over de definities. Ik beschouw wat er op dit moment gebeurt niet als een rechtse populistische ontwikkeling. Dit is veel te triviaal. De term rechtspopulisme is ook uiterst vaag en leidt tot willekeur in alle uitingen die niet zo goed passen.

 

Deutschlandfunk Kultur: U heeft hier uw eigen term bedacht, namelijk “autoritair nationaal radicalisme” als alternatief voor dit alomtegenwoordige concept van rechtspopulisme en ook als alternatief voor een sterkere definitie van rechts-extremisme.

 

Wilhelm Heitmeyer: Ja. Je moet het nieuwe succes van de AfD naar rechts uitleggen. Dit spoor van succes kan noch door rechts populisme, noch door rechts-extremisme worden verklaard. Op veel plaatsen opereert rechts-extremisme met latent geweld of met dreiging van geweld enz. Dat is een definitie. En rechts populisme is willekeurig.

 

Wat ik als centraal beschouw is juist dit autoritaire nationale radicalisme. Het werkt met een paradigma van controle, d.w.z. rigide leiderschap, hiërarchische sociale orde, strijd en een vriendschap -vijand schema. Dat is het ene element.

 

De staatsburger wordt gedefinieerd door een aanspraak op de superioriteit van het Duitse volk. Het Duits zijn wordt verheven tot anker van identiteit en gaat tegelijkertijd gepaard met een retoriek van verlies en verval. En een nieuwe Duitse interpretatie van het verleden moet in gang worden gezet. Het radicale is dat men al spreekt over een systeemverandering. Dit is ook een probleem omdat het rechtse populisme door vlakke ideologie de publieke aandacht via de massamedia nastreeft om irritatie en vervreemding op gang te brengen.

 

Deutschlandfunk Kultur: Altijd anti-establishment.

 

Wilhelm Heitmeyer: Ja. En rechts-extremisme, met name het neonazisme, berust op terreur tegen zwakke groepen in de publieke sfeer. Maar autoritair nationaal radicalisme richt zich op de instellingen van deze samenleving. Dit is vooral problematisch bij destabilisatie. Dat is mijns inziens een centraal motief om bijvoorbeeld in parlementen te zeggen: “Wij jagen ze op ” of, wanneer wij dan vervolgens invloed uitoefenen op die instellingen die belangrijk zijn voor de samenleving. Instellingen houden deze samenleving immers bij elkaar en zouden nu niet gedestabiliseerd moeten worden door gedoe en retoriek.

 

Maar daar wordt veel te weinig rekening mee gehouden. Men wordt enthousiast over de uitspraken, terwijl er tegelijkertijd verschuivingen zijn in de normalisering van het publieke taalgebruik. Als je rekening houdt met deze concepten, zoals ‘om-volken’ of je verlegt de grenzen van wat er gezegd kan worden, dan zijn dit eigenlijk de centrale punten waarop je je zou moeten concentreren.

 

Zal de rechtse agenda normaal zijn?

 

Deutschlandfunk Kultur: Deze normalisatie, zoals u al zei, heeft natuurlijk juist tot doel de grenzen van zeggingskracht te verleggen . Men schrijft “rechtse populistische beweging” maar het autoritair nationaal radicale AfD werkt voortdurend aan het verleggen van de grenzen van de normaliteit. Het publiek volgt toch bereidwillig? Of wat gebeurt daar eigenlijk?

 

Wilhelm Heitmeyer: Bereidwillig natuurlijk niet. Het publiek bestaat niet. Dat is een deel van ons probleem. We hebben immers geen breed publiek meer waarin er een debat is, maar we moeten het hebben over publieke sferen, dat wil zeggen in het meervoud. De sociale netwerken spelen hier een nare rol, omdat er daar gehomogeniseerde groepen zijn die elkaar opbouwen zonder kritiek of openlijke tegenstrijdigheden in het debat.

 

Nou ok, dat geeft veel connotaties, zonder dat het brede publiek, bereid is te volgen. Maar ja, op veel plaatsen, in de filterbubble is men onder zichzelf en bevestigt men zich sterk, onder elkaar.

 

Wat mij vooral zorgen baart, zijn de samenzweringstheorieën die de samenleving infiltreren en met grote heftigheid worden verspreid. Dat is een normalisatie, zonder dat er een kans bestaat om concepten te bekritiseren of door te kunnen dringen tot een ander. Dat is wat belangrijk is.

 

Dit betekent dat onderwerpen die tot nu toe buiten het discussiekader van een samenleving vielen, plotseling worden opgepakt en er achtereenvolgens in worden opgenomen. Vooral sommige intellectuelen spelen een roemloze rol in de transmissie hiervan.

 

Deutschlandfunk Kultur: U verwijst bijvoorbeeld naar Peter Sloterdijk.

 

Wilhelm Heitmeyer: Bijvoorbeeld, of ook de heer Sarrazin en enkele anderen. Dit zijn dingen waar de grenzen van wat kan worden gezegd worden opgerekt. En de heer Gauland heeft dit nu overduidelijk gemaakt als de centrale functie van de AfD.

 

De weigering van Margarete Stokowski om een lezing te houden

 

Deutschlandfunk Kultur: Maar is het publiek hier inmiddels niet erg gevoelig voor geworden? Ik zal je maar één voorbeeld geven, want deze week waren we daar duidelijk mee bezig in het programma:

 

Een jonge auteur, Margarete Stokowski, annuleert een lezing in een boekhandel in München, een links-liberale boekhandel in München, omdat ze plotseling een boekenkast hebben opgezet waarin literatuur kan worden gevonden met “Nieuwe Rechten, Oud Denken”, inclusief primaire teksten van de Antaios uitgeverij, enz. Hierover is een groot debat ontstaan, ook op sociale media, omdat de auteur heeft gezegd dat dit een persoonlijke politieke stap is, omdat zij juist, en dan komt het woord ‘normalisering’ in het spel, niet wil deelnemen, rechtse literatuur op de een of andere manier te classificeren in het politieke discours, terwijl er nu plotseling toch een eigen ruimte voor wordt gecreëerd.

 

Ik voel een duidelijke overgevoeligheid.

 

Wilhelm Heitmeyer: Nou, ik denk dat de beslissing van de auteur verkeerd is.

 

Deutschlandfunk Kultur: Ik houd ze voor correct.

 

Wilhelm Heitmeyer: Omdat deze discoursruimte al lang bestaat. Je kunt het niet inperken met een bepaalde moraal. Het patroon is: hoe hoger het moreel, hoe kleiner de kans op communicatie. Ik denk dat de boekhandelaar gelijk heeft als hij zegt: “We moeten weten wat ze denken”.

 

Dichotomie in wereldbeeld is buitengewoon aantrekkelijk

 

Deutschlandfunk Kultur: Maar dat staat buiten kijf. Dat was helemaal niet het punt, maar wat hier gecanoniseerd en gesegmenteerd is, hoort eigenlijk thuis in het algemene publieke debat.

 

Wilhelm Heitmeyer: Nee hoor. Een boekhandel is ook een openbare ruimte. Daar kun je bladeren, je kunt kijken, wat zijn de denkpatronen en met welke wereldbeelden wordt er eigenlijk gewerkt? Hoe effectief zijn deze wereldbeelden?

 

Ik beschrijf dit als een tweeslachtig wereldbeeld, namelijk dat de complexe werkelijkheid tot zeer scherpe, wederzijds begrenzende termen wordt teruggebracht. Politiek gaat over het volk versus de elite. Macht gaat over superioriteit en inferioriteit. De waarde structuur gaat over antipluralisme versus diversiteit. Of geschiedenis gaat over transfiguratie versus verlichting. Collectieve identiteit gaat over Duits zijn versus internationaliteit.

 

Deze tweeledige wereldbeelden zijn op veel plaatsen ook voor delen van de bevolking buitengewoon aantrekkelijk, omdat ze zouden verhelderen in een verwarrende, een ambivalente moderne wereld, die zeer tegenstrijdige elementen bevat en zeer doordrongen is van onduidelijke, onbesliste situaties. Dan raken deze tweeledige wereldbeelden een snaar. Dit is aantrekkelijk voor de mensen in de bevolking die al in zo’n stemming zijn. En het gevaarlijke is dat deze tweeledige wereldbeelden geschikt zijn voor dissonante wellis-nietes conflicten in de samenleving.

 

Normaal gesproken spreken we over “min of meer” conflicten, d.w.z. dat er een basis is voor onderhandelingen. Nee, deze tweeledige wereldbeelden zijn getrimd voor wellis – nietes conflicten. Dat maakt het gevaarlijk. Omdat we hebben te maken hebben met meerdere podia.

 

Het eerste podium is helder verlicht in de Bundestag. De tweede is het intellectuele milieu dat het gedachtengoed levert. En als we de gedachten niet kennen, komen we voor verrassingen te staan.

 

Deutschlandfunk Kultur: Ja, dat is helemaal niet mijn punt. Ik bedoel – nu even los daarvan: Natuurlijk moeten we onszelf confronteren. Natuurlijk moeten we deze boeken lezen. Natuurlijk hebben we met elkaar te maken. Alleen krijg ik soms de indruk dat het afkloppen van argumenten iets is waar men toch al op kan anticiperen en, dat er aan de ene kant noch aan de andere kant een echte bereidheid is om overtuigd te worden.

 

Hoe kom je uit zo’n dilemma als publiek? Als men zegt dat dit autoritaire nationale radicalisme, dat niemand van ons, het maatschappelijk middenveld, echt kan willen omdat het een bedreiging vormt voor het fundament van de liberale democratie, dan moeten er mogelijkheden zijn voor debat en overtuiging. Maar dat lijkt er niet te zijn. Het lijkt meer een strijd om zoveel mogelijk mensen achter elkaar te verzamelen – met steeds dezelfde argumenten.

 

Wilhelm Heitmeyer: Ja, dat zou ik helemaal niet tegenspreken. Alleen de vraag is: waar is zo’n forum? Ik had al eerder gezegd dat het publiek niet meer bestaat, maar publieke sferen. En de vraag is: hoe bereik je zelfs deze gesloten filterbubbles, en dat is het punt, verzegeld dichte filterbubbles, homogene groepen? En homogene groepen zijn altijd gevaarlijk. – Hoe kan men überhaupt iets bereiken, vooral omdat alle strategieën zijn ontworpen om een emotionalisering van sociale problemen te projecteren als een verlies van controle?

 

Emotionele verhitting in plaats van rationele argumenten

 

Dit is een van de meest effectieve items op de populistische agenda, namelijk processen van sociale desintegratie, zoals het verlies van status voor de toekomst, en vervolgens de kwestie van culturele vervreemding, die tegelijkertijd een verlangen naar homogeniteit van de samenleving met zich meebrengt. En alle historische interpretaties die nu worden uitgeprobeerd, lopen hierop uit: Emotionaliteit.

 

Omgaan met deze emotionaliteit is voor ons allemaal erg moeilijk. We zijn allemaal nogal getraind in argumenten, rationele overwegingen. Maar dat is voorbij. En daar krijgen we aanzienlijke problemen mee als we deze dingen niet onder ogen zien. Daar kun je je verschillende forums bij voorstellen.

 

Deutschlandfunk Kultur: Zoals ik uit uw boek heb geleerd, hebben we nu ook te maken met een nieuw soort autoritair, namelijk het zelfbewuste autoritaire, dat wil zeggen, niet iemand die als het ware onder gezag staat, maar iemand die controle wil uitoefenen en dat ook laat zien. Dit blijkt duidelijk uit de openbare debatten.

 

Als het maatschappelijk middenveld nog steeds geen middelen tot zijn beschikking heeft om emotioneel in deze debatten in te grijpen, is dan het idee van autoritair nationaal radicalisme een model voor succes in de toekomst?

 

Wilhelm Heitmeyer: Ja, dat hangt natuurlijk af van hoe het officiële beleid en vooral het maatschappelijk middenveld reageert. In Duitsland hebben we in grote delen een zeer alerte, attente burgermaatschappij. Daar moeten we het mee doen. Dit zou dan verder moeten worden uitgebreid. Behalve dat ik er een vraagteken bij zet in het boek. Dat hoeft niet per se zo te zijn. Men moet echter gewoon zien dat de structurele problemen die ik heb aangegeven, het financieel kapitalisme met de gevolgen en het verlies van controle over de natiestaatpolitiek, bepaalde sociale desintegratieprocessen zoals culturele conflicten en ook sociaal-geografische ontwikkelingen, structurele elementen zijn die op dit moment helemaal niet worden aangepakt. Dat is het punt.

 

Wat staat bij autoritair nationaal radicalisme hoog op de agenda: De vluchtelingenbeweging. Dat is de Duitse identiteit. Duits zijn krijgt dan de functie van een stabiliserend anker dat controle krijgt. Dan is er natuurlijk nog de kwestie van de criminaliteit en de islamitische terreur, die de drijvende populistische krachten zijn. Dat staat op de agenda in plaats van de structurele problemen.

 

Er is nog iets anders: we hebben te maken met een “verduistering”, zoals ik het noem, in Europa. Als je naar de kaart kijkt, zie je dat de instellingen in sommige landen al worden geherstructureerd.

 

Deutschlandfunk Cultuur: Polen.

 

Wilhelm Heitmeyer: Of Hongarije. Daar ben ik sceptisch over. Als je de structurele problemen niet onder controle krijgt, dat moet je blijven zeggen,  dan verliezen mensen het vertrouwen en gaan op zoek naar autoritaire structuren die meer veiligheid beloven.

 

Maar die belofte van veiligheid kan niet waargemaakt worden. Ook dat is een belangrijk punt. Het feit dat deze beloften worden gedaan, het herstel van de controle, dat wil zeggen de slogan, we nemen ons land terug, gaat hand in hand met sterkere angsten en dus het verlies van vertrouwen en maakt de zaak op veel plaatsen alleen maar problematischer.

 

Het is dus van groot belang dat het maatschappelijk middenveld in alle delen van het land zich als het ware publiekelijk uitspreekt. Elke samenleving moet voortdurend haar normen en de normen van menselijke gelijkheid, mentale en fysieke integriteit, die de basiswaarden zijn van deze samenleving, opnieuw bevestigen.

 

Grote politiek begint op kleine schaal

 

Dat geldt natuurlijk ook voor de grote demonstraties zoals die welke onlangs in Berlijn werd gehouden. Maar ook in de familiekring, in de vriendenkring, in de sportclub, in de parochie, de kerk. Kan ik daar mijn stem verheffen tegen populistische uitspraken, tegen devaluatie van bepaalde groepen? De sociale kosten zijn dat ik familieleden of vrienden kan verliezen. Tegenspraak en protest moet je leren. Een harde leerschool.

 

Wilhelm Heitmeyer: “Autoritaire verleidingen”.

Uitgeverij Suhrkamp, Berlijn 2018

395 pagina’s, 18 Euro

========

Meer over dit onderwerp:

 

Wilhelm Heitmeyer: “Autoritaire verleidingen: Handtekeningen van de dreiging” – Over de gevolgen van de dictatuur van de normen van het kapitalisme

(Deutschlandfunk Cultuur, lezen, 27.10.2018)

 

Wilhelm Heitmeyer – “Autoritaire verlokkingen”.

(Deutschlandfunk, Press proof – Das Magazin für Politische Literatur, 22.10.2018)

 

Conferentie over “Nieuw Fascisme” – “De armen zullen zich verdedigen

(Deutschlandfunk Cultuur, Conclusie, 17.12.2016).

========

Posted in Uncategorized | Leave a comment

The Paths of the Enlightened

Guru text

Somewhere while I was sitting at the border of the Social Media Rivers floating by, i picked this up. I have no idea who wrote this. Enjoy and may Light shine on your path……..

jaap van till, TheConnectivist

Posted in Uncategorized | 2 Comments

About Success: The Formula

Screen Shot 2018-10-25 at 08.40.00

Message from Albert-László Barabási, famous for his research and books on complex network dynamics.

I recommend YOU read this!

Jaap van Tiil, The Connectivist

Dear Friends and Colleagues,

I am writing to share some good news: The Formula: The Universal Laws of Success, a book that I have been writing for the past three years, will be published on November 6. It chronicles my lab’s journey as we put success under our data microscope. This was not only fascinating science – our findings radically changed the way I advise my students, colleagues, and my children.

Common wisdom goes something like this: Work hard and success will follow. How many times have we seen that fail? Our research reveals why: Success is not a direct result of our performance, but instead it is determined by how that performance is perceived and valued by those around us. In other words, your success isn’t about you, it’s about us.

It is this collective nature of success that makes it a Big Data and network science problem, areas where my lab has particular expertise. This also means that now that the book is finished, its fate is out of my control. Its success depends on how the community perceives its message. I am hoping, therefore, that you would are willing to share this email with anyone who you think could benefit from our research. To get a better sense of what the book is about, feel free to read the Introduction.

If you are in Boston, join us for the November 6th book release event at the Brookline Library (361 Washington St.) at 6:30pm. We will also live stream it, details forthcoming atformula.barabasi.com.

I know this book will help many people, more than anything I have ever written, and I am so grateful for your support in getting to the people whose careers can benefit from the patterns that my lab has unveiled in the past eight years.

Yours sincerely,

Albert-László Barabási

Read the first chapter here
(feel free to share it from email to social media)

Book Release Event!
Join us if you’re in Boston or online at formula.barabasi.com

Brookline Library (361 Washington St.)
November 6th – 6:30pm.
Live stream: formula.barabasi.com.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

The Survival of The #Weavelets

Survival weavelets

(Draft page: still incomplete and imperfect just like real life (updated Nov 21 2018)

  1. Introduction This is real good news for our long term general interest. With the help of prof. Peter Corning’s recent publications, I can now present a view on the way ahead for society and communities. This is in demand especially by the young and talented who want to be inspired and fired up, since we are in the midst of a Big Shift & Transitions on multiple levels at the same time.  Change and confusion everywhere, which also leads many to want to go back to more certain times. Can we go forward instead?

Many Gurus [1] have forecasted that this Shift would take place, like prof. Carlota Perez and Yaneer Bar-Yam. And many like management guru Gilles Hutchings [2] have even shown what direction we have to take to get us out of the doldrums of confusion and fights. But such “directives” are still rather vague and they lack a sound scientific grounding. Fortunately such grounding can be found in my humble opinion in the very important recent work of Peter Corning.  I will present parts of that below with his permission. After which I will add my ideas on HOW to organize and structure that with #weavelets.

2. What are some of the the transitions in the Big Shift

Here I present a list of them, without explaining further or giving examples here.

Competition .                                                     –>     Cooperation . (*)

“Invisible Hand’ of the ‘Free Market’   –> ‘The Invisible Handshake’ of diverse skilled cooperating people (*)

Extraction of  value                                            –>   Value Creation and P2P sharing *) in Commons

abundance of material resources & energy sources —> scarcity of material and energy , recycling; protecting environment [8]

scarcity of information and knowhow: ((c))           —> abundance of information, knowledge

hoarding , selfishness                                                         —> sharing ,  Collective Purpose

Old Power (Ger: CSU, NL: PvdA) .                              —> New Power [4] (Ger: Greens)

General purpose technology: Electro/Mech/(petro)Chemical .  —> GPT= ICT communication networks

obedience, control                                                        —> freedom, education, emancipation

loyalty .                                                                           —> ability, imagination, creativity

nation                                                                             —> cities, chains of cities, planet

Publication, PR, Adds, Broadcasting, Propaganda —> Communication, Discussion, correlating. Value creation (synergy) by cooperation The 4th Network effect: Van Till’s Law [3]

The State, Businesses ;   individual                                                         —> Civil Society, volunteers.  teams, communities, local commons

Tired .                                                                                 —>     Wired

Survival of the Fittest (Social Darwinism) .                —> Survival of the Cooperators in #Weavelets  that create the most Synergy (Synthecracy, see my earlier blogs)  (*)

Remark: Do not think that the new “ideas’ will replace the ‘old’. No, the concepts listed on the right above will supersede and envelope those listed here on the left. (PS. political left vs right are notions that are tired and useless now too).

3. Recently, on Sept 3, 2018, Peter Corning published a strong and short article [5] on his blog of the ISCS, the Institute for the Study of Complex Systems, which I will post here. This article describe and explain the movement towards the issues mentioned above with (*)

=================== Reblogged-1 with permission========================

“SURVIVAL OF THE FITTEST”: HERBERT SPENCER (AND FRIENDS) GOT IT WRONG

However, this does not mean that competition is no longer an important factor. On the contrary, competition and cooperation are both major shaping influences. Indeed, natural selection can occur at multiple levels. When there is differential survival and success among competing social groups – which was clearly the case in human evolution — it could be called “competition via cooperation.” In other words, the cooperators may be the fittest.

Accordingly, the Spencerian, Social Darwinist model was partly right but also deeply wrong. What I mean by this is that competition is very obviously an important aspect of our economic, social, and political life, and has some positive aspects. But any complex human society is quintessentially an integrated, interdependent, and intensely cooperative organization with a collective purpose – to provide for our basic survival needs. It is a “superorganism”, in the terminology of the biologists. This is the core of what political scientists refer to as the “common good” or the “public interest.”
In the superorganism model, competition — and free-market capitalism in particular — cannot ever be “free”. It must be contained and subordinated to the common good. It is a betrayal of our ancient heritage and our common purpose, and it undermines the well-being of the “whole”, if any of the “parts” is allowed to be exploitative and cause harm to the rest. Social Darwinism and its modern refinements are therefore inherently subversive to the common good. And the proof of it can be found in our dismal economic and social welfare statistics, and in our deep political divisions. Our superorganism is in serious peril.

========================= end of Reblog-1=========================

4. Below I will first reblog the essay which summarizes the mentioned book “Synergistic Selection” in which he shows that [ socially organized groups can be a distinct “unit” of natural selection and evolutionary change ] ; which links to the units I have defined as “Weavelets”, see after Reblog2.

====Reblog-2 Essay/Speech-text of Peter Corning at the ICCS2018 Conference in Cambridge, MA=========

The PDF of this article can be downloaded Here . ===> Synergistic Selection, A Bioeconomic Theory of Complexity in Evolution. rev (1)

It is also available in the Conference Book of the July 26. ICCS2018 Conference and on the ISCS Blogpage  

Synergistic Selection: A Bioeconomic Theory of Complexity in Evolution

Peter A. Corning, Ph.D. Institute for the Study of Complex Systems Seattle, WA USA http://www.complexsystems.org

Abstract. The rise of complexity in living systems over time has become a major theme in evolutionary biology, and a search is underway for a “Grand Unified Theory” (as one biologist characterized it) that can explain this important trend, including especially the major transitions in evolution. As it happens, such a theory already exists. It was first proposed more than 30 years ago and was re-discovered independently by biologists John Maynard Smith and Eӧrs Szathmáry in the 1990s. It is called the Synergism Hypothesis, and it is only now emerging from the shadows as evolutionary theory moves beyond the long-dominant, gene-centered paradigm known as neo-Darwinism. The Synergism Hypothesis is, in essence, an economic theory of complexity. It is focused on the costs and benefits of complexity, and on the unique creative power of synergy in the natural world. The theory proposes that the overall trajectory of the evolutionary process over the past 3.8 billion years or so has been shaped by functional synergies of various kinds and a dynamic of Synergistic Selection (in effect, a sub-category of natural selection).  The synergies produced by various forms of cooperation create interdependent “units” of adaptation and evolutionary change. Cooperation may have been the vehicle, but synergy was the driver. Some highlights of a new (2018) book devoted to this theory will also be discussed.

Keywords: Synergy, cooperation, evolution

1 Introduction

Much of the work in complexity science in recent years has been focused on the physical, structural, functional, and dynamical aspects of complex phenomena. However, complex living organisms are distinctive in that they are also subject to basic economic criteria, and to economic constraints. Biological complexity is not simply an historical artifact, much less the product of some exogenous physical trend, force, or “law”. Over the years, many candidate laws have been proposed that have claimed to explain complexity in evolution, going back to Jean Baptiste de Lamarck’s “power of life” and Herbert Spencer’s “universal law of evolution” in the nineteenth century. In the latter part of the twentieth century, the development of new mathematical tools and rise of complexity theory in various disciplines inspired a plethora of new law-like, or mechanistic explanations. This theme has continued into the new century, as documented in detail in Synergistic Selection: How Cooperation Has Shaped Evolution and the Rise of Humankind.1 (This paper will provide a brief summary of the argument in this book, rather than a stand-alone theoretical monograph.)

The problem with all such deterministic theories is that they explain away the very thing that needs to be explained – namely, the contingent nature of living systems and their fundamentally functional, adaptive properties. As the biologist Theodosius Dobzhansky long ago pointed out: “No theory of evolution which leaves the phenomenon of adaptation an unexplained mystery can be satisfactory.” The purveyors of these theories often seem oblivious to the inescapable challenges associated with what Darwin called the “struggle for existence” in the natural world, and they discount the economics – the costs and benefits of complexity. Nor can they explain the fact that some 99 percent of all the species that have ever evolved are now extinct. Life is phenomenon that is at all times subject to the requirement that the bioeconomic benefits (direct or indirect) of any character or trait – including complexity — must outweigh the costs. It is subject to functional criteria and the calculus of economic costs and benefits in any given environmental context.

2 Defining Biological Complexity

The basic question, therefore, is what are the advantages of biological complexity? However, there is also a prior question: What is “complexity”? One must start by defining what the term complexity means in relation to living systems before examining how – and why – biological complexity has evolved over time.

The issue of how to define biological complexity has been much-debated over the years, and it is evident that there is no one correct way to measure it; it can be defined in different ways for different purposes. However, two alternative methodologies are relevant (at least in theory) as ways of characterizing the broad evolutionary trend toward multi-leveled complex systems over the past 3.8 billion years or so, beginning with the origins of life and culminating (temporally at least) in humankind.

One method is structural. A synthetic complexity scale can be constructed from the number of levels of organization (inclusive of social organization), the number of distinct “parts”, the number of different kinds of parts, and the number of interconnections among the parts. The other method is functional. A complexity scale can be derived from the number of functionally discrete “tasks” in the division/combination of labor at all levels of organization, coupled with the quantity of “control information” that is generated and utilized by the system.2 Control information is defined as “the capacity to control the capacity to do work” in a cybernetic process; it is equivalent to the amount of thermodynamic work that a system can perform. 3 Both of these methodologies are relevant for the theory that will be described here.

3 Measuring the Costs and Benefits

There are also various ways of measuring the economic costs and benefits of biological complexity. The “ultimate” measure is, of course, reproductive success. Although the level of personal investment can vary widely in the natural world, an organism must sustain a minimal economic “profit” in order to be able to reproduce itself, and the more offspring it produces the more profitable it is from an ultimate evolutionary perspective.

However, there are also a many other “proximate” ways of measuring the costs and benefits involved in “earning a living” in nature, and a number of familiar economic criteria are likely to have been important from a very early stage in the history of life on Earth – capital costs, amortization, operating costs and, most especially, strict economic profitability. The returns had to outweigh the costs. There is, of course, a large research literature and various journals in behavioral ecology and bioeconomics that are focused on just such proximate issues. 4

Consider the fundamental need for energy capture. Dating back to Erwin Schrӧdinger’s classic lectures and small book, What is Life? in 1944, it has long been appreciated that thermodynamics is of central importance in understanding the nature of life, and the challenges 3 of living.5 Living systems must do work and are subject to thermodynamic entropy and the Second Law. This imposes significant functional requirements. However, there is also a deep tradition in biophysics that assumes away the economic challenges involved in creating “negative entropy” (Schrӧdinger’s neologism for how living systems contradict the Second Law). Indeed, there is a school of theorists who have advanced the proposition that energy is somehow a free good and that available energy itself “drives” the process of creating order and organization in the living world. 6

A famous experiment in physics, Maxwell’s Demon, unwittingly demonstrated why this assumption is incorrect. 7 In a nutshell, there is no way the Demon could create thermodynamic order “without the expenditure of work” (to use Maxwell’s own, ill-considered claim for the Demon). Living systems must adhere to the first and only law (so far) of “thermoeconomics”, namely, that the energetic benefits (the energy made available to the system to do work) must outweigh the costs required for capturing and utilizing it. From the very origins of life, energy capture and metabolism has played a key role. As biological complexity has increased over time, the work required to obtain and use energy to sustain the system has increased correspondingly. Indeed, improvements in bioenergetic technologies represent a major theme in evolutionary history and, in every case, involved synergistic phenomena.

4 The Synergism Hypothesis

How, then, can one account for the evolution of biological complexity? Over the course of the past two decades, the subject of complexity has emerged as a major theme in mainstream evolutionary biology, and a search has been underway for “a Grand Unified Theory” – as biologist Daniel McShea characterizes it – that is consistent with Darwin’s great vision.8

As it happens, such a theory already exists. It was first proposed in The Synergism Hypothesis: A Theory of Progressive Evolution in 1983, and it involves an economic (or perhaps bioeconomic) theory of complexity.9 The same idea was later independently proposed by John Maynard Smith and Eӧrs Szathmáry in their two books on the “major transitions” in evolution. 10,11 Simply stated, cooperative interactions of various kinds, however they may occur, can produce novel combined effects – synergies – with functional advantages that may, in turn, become direct causes of natural selection. The focus of the Synergism Hypothesis is on the favorable selection of synergistic “wholes” and the combinations of genes that produce these wholes. The parts (and their genes) that produce these synergies may, in effect, become interdependent units of evolutionary change.

In other words, the Synergism Hypothesis is a theory about the unique combined effects produced by the relationships and interactions between things. It could also be referred to it as Holistic Darwinism because it is entirely consistent with natural selection theory, properly understood. Accordingly, it is the functional (economic) benefits associated with various kinds of synergistic effects in any given context that are the underlying cause of cooperative relationships – and of complex organization – in the natural world. The synergy produced by the whole provides the proximate functional payoffs that may differentially favor the survival and reproduction of the parts (and their genes). The well-known 20th century Behaviorist psychologist, B.F. Skinner, called it “selection by consequences.”

5 Synergistic Selection 4

Maynard Smith also proposed the concept of Synergistic Selection in a 1982 paper as (in effect) a sub-category of natural selection. Synergistic Selection refers to the many contexts in nature where two or more genes/genomes/parts/individuals have a shared fate; they are functionally interdependent. Maynard Smith illustrated with a formal mathematical model that included a term for “non-additive” benefits. However, Synergistic Selection is an evolutionary dynamic with much wider scope even than Maynard Smith envisioned. It includes, among other things, many additive phenomena with combined threshold effects and, more important, many “qualitative novelties” that cannot even be expressed in quantitative terms. There are, in fact, many different kinds of synergy.1 Synergistic Selection focuses our attention on the causal dynamics and selective outcomes when synergistic effects of various kinds arise in the natural world. The claim is that synergy, and Synergistic Selection, has driven the evolution of cooperation and complexity in living systems over time, including especially the major transitions in evolution.

One example (among many cited in the book) is the evolution of eukaryotes. Increased size and complexity can have many functional advantages in the natural world, and eukaryotic cells, inclusive of their complex internal architecture, are on average some 10-15,000 times larger than the typical prokaryote. However, this huge size difference requires many orders of magnitude more energy, and the key to solving this functional imperative was a symbiotic (synergistic) union between an ancestral prokaryote and an ancestor of the specialized, energy producing mitochondria in modern eukaryotic cells. Not only was this potent new combination of labor mutually beneficial for each of the two partners but it created a pathway for expanding and multiplying those benefits many times over. Some specialized cells in complex organisms like humans may contain hundreds, or even thousands, of mitochondria. Liver cells, for instance, have some 2,500 mitochondria and muscle cells may have several times that number. It could be referred to as a “synergy of scale.”

6 The Creative Role of Synergy

Many things can influence the likelihood of cooperation and synergy in the natural world – the ecological context, specific opportunities, competitive pressures, the risks (and costs) of cheating or parasitism, effective policing, genetic relatedness, biological “pre-adaptations”, and especially the distribution of costs and benefits. However, an essential requisite for cooperation (and complexity) – is functional synergy. Just as natural selection is agnostic about the sources of the functional variations that can influence differential survival and reproduction, so the Synergism Hypothesis is agnostic about how synergistic effects can arise in nature. They could be self-organized; they could be a product of some chance variation; they could arise from a happenstance symbiotic relationship; or they could be the result of a purpose-driven behavioral innovation by some living organism.

It should also be stressed that there are many different kinds of synergy in the natural world, including (as noted above) synergies of scale (when larger numbers provide an otherwise unattainable collective advantage), threshold effects, functional complementarities, augmentation or facilitation (as with catalysts), joint environmental conditioning, risk- and cost-sharing, information-sharing, collective intelligence, animal-tool “symbiosis” and, of course, the many examples of a division of labor (or more accurately, a “combination of labor”). Indeed, many different synergies may be bundled together (a synergy of synergies) in a complex socially organized “superorganism” like leaf cutter ants or Homo sapiens. 5

It should also be noted that size has played a critically important role in evolution, and that there is a close linkage between size and biological complexity, as discussed in depth by biologist John Tyler Bonner in his book, Why Size Matters. 12 However, size is not an end in itself. It arises because it confers various functional advantages – various synergies of scale. These may include such things as improved mobility, more effective food acquisition, efficiencies in energy consumption, more efficient and effective reproduction, and, not least, protection from predators.

Consider the example of volvocines, a primitive order of aquatic green algae that form into tight-knit colonies resembling integrated organisms. One of the smallest of these colonies (Gonium) has only a handful of cells arranged in a disk, while the Volvox that give the volvocine line its name may have some 50-60,000 cells arranged in the shape of a hollow sphere that is visible to the naked eye. Each Volvox cell is independent, yet the colony-members collaborate closely. For instance, the entire colony is propelled by a thick outer coat of flagella that coordinate their exertions to keep the sphere moving and slowly spinning in the water – in other words, a synergy of scale.

Some of the synergies in the Volvox were documented in a study many years ago by Graham Bell, 13 and in more recent studies by Richard Michod. 14 The largest of the Volvox colonies have a division of labor between a multi-cellular body and segregated reproductive cells. Bell’s analyses suggested some of the benefits. A division of labor and specialization facilitates growth, resulting in a much larger overall size. It also results in more efficient reproductive machinery (namely, a larger number of smaller germ cells). The large hollow enclosure in Volvox also allows a colony to provide a protective envelope for its daughter colonies; the offspring disperse only when the parental colony finally bursts apart.

But there is one other vitally important synergy of scale in Volvox. It turns out that their larger overall size results in a much greater survival rate than in the smaller Gonium. The volvocines are subject to predation from filter feeders like the ubiquitous copepods, but there is an upper limit to the prey size that their predators can consume. The larger, integrated, multicellular Volvox colonies are virtually immune to predation from these filter feeders.

7 Quantifying Synergy

It should also be stressed that synergistic effects can be measured and quantified in various ways. In the biological world, they are predominantly related to survival and reproduction. Thus, hunting or foraging collaboratively – a behavior found in many insects, birds, fish and mammals – may increase the size of the prey that can be pursued, the likelihood of success in capturing prey or the collective probability of finding a “food patch.” Collective action against potential predators – herding, communal nesting, synchronized reproduction, alarm calling, coordinated defensive measures, and more – may greatly reduce an individual animal’s risk of becoming a meal for some other creature.

Likewise, shared defense of food resources – a practice common among social insects, birds, and social carnivores alike – may provide greater food security for all. Cooperation in nest-building, and in the nurturing and protection of the young, may significantly improve the collective odds of reproductive success. Coordinated movement and migration, including the use of formations to increase aerodynamic or hydrodynamic efficiency, may reduce individual energy expenditures and/or aid in navigation. Forming a coalition against competitors may improve the chances of acquiring a mate, or a nest-site, or access to needed resources (such as a 6 watering-hole, a food patch, or potential prey). In all of these situations, it is the synergies that are responsible for achieving greater efficiencies and enhancing profitability.

8 Testing for Synergy

There are also various ways of testing for synergy. One method involves experiments, or “thought experiments” in which a major part is removed from the whole. In many cases (not all), a single deletion, subtraction or omission will be sufficient to eliminate the synergy. Take away the heme group from a hemoglobin molecule, or the mitochondria from a eukaryotic cell, or the all-important choanocytes from sponges, or, for that matter, remove a wheel from an automobile. The synergies will vanish.

Another method of testing for synergy derives from the fact that many adaptations, including those that are synergistic, are contingent and context specific, and that virtually all adaptations incur costs as well as benefits. Again, the benefits of any trait must, on balance, outweigh the costs; it must be profitable in terms of its impact on survival and reproduction. Thus, it may not make sense to form a herd, or a shoal, or a communal nest if there are no threatening predators in the neighborhood, especially if proximity encourages the spread of parasites or concentrates the competition for scarce resources. Nor does it make sense for emperor penguins in the Antarctic to huddle together for warmth at high-noon during the warm summer months, or for Mexican desert spiders to huddle against the threat of dehydration during the wet rainy season. And hunting as a group may not be advantageous if the prey is small and easily caught by an individual hunter without assistance.

Another way of testing for synergy involves the use of a standard research methodology in the life sciences and behavioral sciences alike – comparative studies. Often a direct comparison will allow for the precise measurement of a synergistic effect. Some of the many documented examples in the research literature include flatworms that can collectively detoxify a silver colloid solution that would otherwise be fatal to any one individual; nest construction efficiencies that can be achieved by social wasps compared to individuals; lower predation rates in larger meerkat groups with more sentinels; higher pup survival rates in social groups of sea lions compared to isolated mating pairs; the hunting success of cooperating hyenas in contrast with those that fail to cooperate; the productivity of choanocytes in sponges compared to their very similar, free-swimming relatives called choanoflagellates, and the difference in nutrient uptake between lichen partnerships and their independent-living cousins.

9 A “Grand Unified Theory”?

Albert Einstein long ago observed that “a theory is all the more impressive the greater is the simplicity of its premises, the more different are the kinds of things it relates and the more extended its range of applicability.” I believe it is both possible and appropriate to reduce a fundamental aspect of the evolutionary process, in nature and human societies alike, to a unifying theoretical framework. Like the concept of natural selection itself, the Synergism Hypothesis involves an “umbrella term” (an open-ended category) that identifies a common causal principle across a very diverse array of phenomena. Synergistic Selection focuses our attention on the causal role that functional synergies have had at every step in the evolution of biological complexity, beginning with the origins of life itself, and especially including the major transitions in evolution; the “economic” benefits have always been the key.1 7

The Synergism Hypothesis can also account for the unique trajectory of human evolution, including the transformative influence of cultural evolution. Synergistic behavioral and cultural innovations played a key role at every stage. (There are three chapters in Synergistic Selection related to this thesis.)1 It can also help to explain warfare in human societies, as elsewhere in the natural world. Among other things, warfare is a highly synergistic phenomenon.

The Synergism Hypothesis also encompasses the role of both “positive” and “negative” synergies and their selective consequences for a given organism, group, or species. One obvious example is how organized, cooperative predation may be viewed very differently by a group of predators and their prey. Another example is how individuals and corporations in human societies may benefit in various ways from burning fossil fuels, yet their combined actions also produce global warming (a negative synergy of scale).

It should also be noted that Synergistic Selection is a dynamic that occurs at both the “proximate” (functional) level and at the “ultimate” evolutionary level. Indeed, proximate synergies are in many cases the direct cause of differential survival and reproduction over time. Some predator-prey interactions are, again, a canonical example. The Synergism Hypothesis also offers an explanation for the ubiquitous role of cybernetic “control” processes in living systems at all levels. (In humankind, we refer to it, variously, as “management”, “politics”, and “governance”.) As Maynard Smith and Szathmáry detail in their two books on the major transitions in evolution, every new form of organization in the natural world represents a distinct “combination of labor” that requires integration, coordination, and regulation/policing.10,11 From eukaryotic protists to Adam Smith’s pin factory and the emerging global society in humankind, cybernetic governance is a central challenge and a necessary concomitant. Finally, it should be stressed that Synergistic Selection can also be formally modeled. Two alternative models can be found in a 2015 paper in the Journal of Theoretical Biology coauthored with Eӧrs Szathmáry. 2

10 Conclusion

Many theorists these days are calling for a new post-modern, post-neo-Darwinian evolutionary synthesis. Some theorists advocate the adoption of a more elaborate “multilevel selection” model. 15 Others speak of an “Extended Evolutionary Synthesis” that would include developmental processes and Lamarckian inheritance mechanisms, among other things. 16 Denis Noble has proposed what he calls an “Integrative Synthesis” that would include the role of physiology in the causal matrix.17

Whatever the label, it is clear that a much more inclusive framework is needed, one that captures the full dynamics and interactions among the many different causal influences at work in the natural world. We also need to view the evolutionary process in terms of multi-leveled systems – functional organizations of matter, energy, and information, from genomes to ecosystems. And we must recognize that the level of selection – of differential survival and reproduction – in this hierarchy of system levels is determined in each instance by a synergistic configuration, or network of causes. Indeed, the outcome in any given context may be a kind of vector sum of the causal forces that are at work at several different levels at once.

What is needed going forward is a broadly ecumenical paradigm that would provide more of a work plan than a finished product **) Perhaps it could be characterized as an “Inclusive Synthesis.” It would be an open-ended framework for explaining how, precisely, natural 8 selection “does its work” in any given context (what causal factors influence adaptive changes). It would also represent an ongoing work-in-progress rather than a completed theoretical edifice.

However, the historical process through which multilevel biological systems have evolved over time can be framed as a sequence of major transitions in complexity – from the very origins of life itself to the emerging global society that humankind is now engaged in creating (for better or worse). And, at every level in this hierarchy, we can see the driving influence of synergy and Synergistic Selection. From an evolutionary/biological perspective, complexity has a purpose – or perhaps even many. In any case, biological complexity must ultimately pass the test of being useful for survival and reproduction. Cooperation may have been the vehicle, but synergy was the driver.

1 Corning, PA (2018) Synergistic Selection: How Cooperation Has Shaped Evolution and the Rise of Humankind. World Scientific, Singapore, London, New Jersey.

2 Corning, PA, Szathmáry, E (2015) ‘Synergistic selection’: A Darwinian frame for the evolution of complexity. J Theor Biol. 371 pp. 45-58. doi: 10.1016/j.jtbi.2015.02.002

3 Corning, PA (2007) Control information theory: The ‘missing link’ in the science of cybernetics. Syst. Res. Behav. Sci 24 pp. 297-311. doi: 10.1016/j.jtbi.2015.02.002

4 Davies, ND, Krebs, JR, West, S (2012) An Introduction to Behavioural Ecology (4th ed.). John Wiley, New York.

5 Schrödinger, E (1944) What is Life? The Physical Aspect of the Living Cell. Cambridge University Press, Cambridge UK.

6 Schneider, ED, Sagan, D (2005) Into the Cool: Energy Flow, Thermodynamics, and Life. University of Chicago Press, Chicago.

7 Corning, PA (2005) Holistic Darwinism: Synergy, Cybernetics and the Bioeconomics of Evolution. University of Chicago Press, Chicago.

8 McShea, DW, Rosslenbroich, B (2015) On the origin of autonomy; a new look at the major transitions (book review). Biol. Philos 30(3) pp. 439-446.. doi: 10.1007/s10539-015-9474-2

9 Corning, PA (Oct 1983) The Synergism Hypothesis: A Theory of Progressive Evolution. McGraw-Hill, New York.

10 Maynard Smith, J, Szathmáry, E (1995) The Major Transitions in Evolution. Freeman Press, Oxford.

11 Maynard Smith, J, Szathmáry, E (1999) The Origins of Life: From the Birth of Life to the Origin of Language. Oxford University Press, Oxford.

12 Bonner, JT (2006) Why Size Matters: From Bacteria to Blue Whales. Princeton University Press, Princeton, NJ.

13 Bell, G (1985) Origin and early evolution of germ cells as illustrated by the Volvocales. In Origin and Evolution of Sex, Halverson, H.O., Monroy, A. (eds.) pp. 221-256. Alan R. Liss, New York.

14 Michod, RE (2007) Evolution of individuality during the transition from unicellular to multicellular life. Proc Natl Acad Sci 104: 8613-8618. doi:10.1073/pnas.0701489104

15 Wilson, DS (1997) Introduction: multilevel selection theory comes of age. Am Nat. 150 (Suppl.) pp. S1- S4. doi: 10.1086/286046

16 Pigliucci M, Müller, GB (2010) Evolution – The Extended Synthesis. MIT Press, Cambridge MA.

17 Noble, D (2013) Physiology is rocking the foundations of evolutionary biology. Exp Physiol. 98(8) pp. 1235- 1243. doi: 10.1113/expphysiol.2012.071134

=====================end of ReBlog-2============

5. The book by Peter Corning which is mentioned several times in above article/ speech text is: [6]

Corning, PA (2018) Synergistic Selection: How Cooperation Has Shaped Evolution and the Rise of Humankind. World Scientific, Singapore, London, New Jersey.

Synergistic Selection Book Cover

Synergistic Selection is being hailed as a major contribution to what is perhaps the greatest shift in our understanding of evolution since The Origin of Species. As Corning puts it: “Nothing about the evolution of biological complexity makes sense except in the light of synergy…. One of the great take-home lessons from the epic of evolution is that cooperation produces synergy, and synergy is the way forward. The arc of evolution bends toward synergy.”

================================

7. How does the “Synergistic Selection Theory” of Peter Corning connect to / correlate with my ideas of constructing modern organizational units and can we then interconnect those units.

a. As I highlighted in Red in Cornings texts Survival in Evolution has always  done not by individals entities but by GROUPS of them. That is: in small, closely INTERCONNECTED and cooperating, egalitarian groups. Furthermore he states that we now know that socially organized groups can be a distinct “unit” of natural selection and evolutionary change. I call it the cooperative gene model.

b. Now I have defined based on a number of sources and idea’s that such units can function at best as a group of people which are connected in a certain structure I have called a “Weavelet” .

c. Why I have constructed it in such a way, I have presented that in an invited lecture at the same ICCS2018 Conference, and at the same time as Corning presented his Synergistic Selection speech, in another room. So unfortunately we could not hear each others lecture, but I now can connect the two in the hope that this synthesis will produce some new Synergy !!

8. Here is the PDF of my sheets at ICCS2018 [7] : you can load them ==> HERE :My Short pres Jaap van Till ICCS Late News (<===sheets you can download). Title: “Synthecracy: “NewPower Deep Organization Structure for Collaboration” the #Weavelet”

This same brief talk was presented earlier, twice in Berlin at the Dirk Helbing “Salon” and at a symposium organized by the Alexander von Humboldt Institute for Internet & Society https://theconnectivist.wordpress.com/2018/07/12/my-flashtalk-in-berlin-about-ai-and-deep-organizations/

Synthecracy Weavelet

The main reason for me to define the Weavelet new organizational structure was the problem that the time tested Hierarchical Organization structure, with many (management) levels, no longer did function well. Reasons: could not cope well with complexity and rapid/unexpected changes outside the organization. Because too few connections with other organizations & the environment and lack of communication and overview between managers and workers. That was impossible before, but that is no longer the case due to availability of communication networks and computer supported tools. 

Further reasons where:

  • I wanted to define such groups of people, similar to flocks of birds, anthills or schools of fish, as a new life form. As a Living Organization That could: interconnect between the participating people, share and combine (over)views, aggregate, learn & remember and imagine knowledge, recognize and match patterns
    • Adopt to its Environment & be PART OF NATURE
    • facilitates working in parallel by widely different participants, which makes the structure very resilient, also because there is no single central management.
    • Survive attacks and selections, also based on the “Third Law of Darwin” ideas of Martin Nowak [9]
    • Survive the worldwide transitions in and after the Big Shift, as summarized at the start of this blog.
    • evolve and propagate new weavelets

Now, since I read Cornings work i can add that Weavelets can cope with complexity and can evolve based on creating synergy (and all the red requirements mentioned by prof. Peter Corning, as marked above in the blog. Indeed, I am perhaps a bit too bold, Weavelet like structures can act as the requested ‘workplan’/ paradigm **) that Corning indicated would be needed. The structure is derived from the very successful similar structures with many hidden layers of “Deep Learning” AI. To which I added the advantages of using orthogonal transforms. That is why I call the Weavelet organization structure a Deep Organization.

In the transformed layer correlation/matching/recognizing with stored patterns is a much less complex process: multiplication of two vectors. So the value creating SYNERGY (the Fins call that “The Sampo’= magical motor) is generated at the core of the Weavelet by parallel [transformation-correlation-storage- backtransformation] and then to action of actuators. And by feeding back the outputs to the input sensors all participants get holograms of the overview what is done together, and can compare it to the shared general interest objectives.

The Weavelet structure can scale up in a fractal way, which I will show in the upcoming article/blog, mentioned below. Also weavelets can interconnect, forming what i called The Weave, using the same “collective intelligence with distributed authority” structure as the Weavelets have insides, and maybe the participating people have insides their brain too.

The hidden crux of the Weavelets is that by synthesising the widely different inputs from the complex environment with an online realtime orthogonal transform structure, the perceived complexity and dynamics is sorted out according to a number of orthogonal vectors and which forms holograms/patterns that contain all information. And based on that sorting actuators can be driven to take action on issues that are relatively agnostic/ independent to eachother. This is in stark contrast to measures of some governments that work out quite in the opposite way as was intended.

Is what I did totally new? Of cause not ! After my little lecture at the ICCS2018 several people who appreciated it mentioned to me that the US Special Forces tightly connected  combat teams have implemented quite similar structures.[10, 11]. To selforganize, cooperate and survive no doubt!\

9. Example (with hat tip to prof. Yaneer Bar-Yam, who retweeted the following:)

students

 

This shows a spontaneous shift of the students in the audience to a COLLECTIVITY.

9A. Several people at the Complexity Conference in Cambridge,MA notified me that tightly connected teams in the US. Special Forces have a structure similar to my Weavelets ! See [10, 11].  I can understand that. The lives of the team members literaly depend on collective intelligence inside the group.

 

9B. Another very impressive example which contains nearly everything I have described for #Weavelets is the “Open Source Online Volunteer Investigative Journalism Collective” #BELLINGCAT who have been very succesfull in the digging up of the truth behind the shooting down of the passenger plane #MH17 by the Russians and the identification of the GRU officers who tried to poison Skripal. See the impressive video documentary at https://www.vpro.nl/programmas/2doc/2018/bellingcat.html

 

10. All this may apply to widely different types of communities, organizations (groups of workers/ volunteers. Like universities, ventures, communities, corporations, football teams, villages, city areas, chains of megacities. IMHO such Weavelets with vitality and P2P connections will appear in the Civil Society, with a Commons that makes decisions very quickly,  based on the basis of open&shared information and meaning, a true DEMOcracy. And without endless meetings and large square speeches 🙂 Does this mean total freedom and total privacy. No, it will mean survival of the cooperators, based on synthesis of the different contributions of the participants, who will be appreciated and rewarded according to what they create, combine and share.

11. Those groups that remain isolated, with unfounded sentiments of supremacy,  inside looking only, not open/cooperating, not adaptive to the world; will not survive and run the risk of becoming extinct in Nature’s harsh rule. Xenophobia is not a fertile path. USA, Brazil, Poland, Hungary and UK have chosen to learn that the hard way and fail.

I do hope that this blog “The Survival of The Weavelets” is also an answer to the fears expressed by many that Artificial Intelligence (AI) and learning robots will supersede Humans. If we INTERCONNECT in a smart way (using smartphones, Internet IoT, etc), just like bacteria colonies can (in our stomach) and trees in forrests, YES then we may survive as a species.

PS I hope you appreciate the fact that for me and my wife this scientific effort is a rather costly matter. As an independent pensioner-researcher: books, international travel, conferences and lodging is difficult if you are no longer payed by an institution. I would be very grateful if you could send me some support for this project, by way of Paypal at vantill (at)   gmail. First one to do that was Marius Schouten. Thanx.

 

Jaap van Till, TheConnectivist

[1] List of my Gurus https://theconnectivist.wordpress.com/2016/01/10/list-of-my-gurus-and-newsophs/

[2] blogpage about Gilles Hutchings message for managers https://theconnectivist.wordpress.com/2018/10/14/gilles-hutchings-shows-the-direction/

[3] Van Till, The four Network Effects. cooperation’s multiplicative effect: Van Till’s Law https://theconnectivist.wordpress.com/2015/03/25/np9-engines-for-the-new-power-the-four-network-effects/

[4] Heimans & Timms “New Power” https://www.penguinrandomhouse.com/books/534179/new-power-by-jeremy-heimans-and-henry-timms/9780385541114/

[5] Peter Corning, ‘”Survival of the Fittest”: Herbert Spencer (and friends) got it Wrong’, ISCS Blog, Sep 3, 2018: https://complexsystems.org/393/survival-of-the-fittest-herbert-spencer-and-friends-got-it-wrong/

[6] Corning, PA (2018) Synergistic Selection: How Cooperation Has Shaped Evolution and the Rise of Humankind. World Scientific, Singapore, London, New Jersey.

[7] van Till, sheets of an invited presentation of the ICCS2018 Conference on Complexity. Title”Synthecracy: ‘NewPower Deep Organization Structure for Collaboration’ the #Weavelet “. Context of my lecture:  https://theconnectivist.wordpress.com/2018/07/16/important-the-iccs-2018-conference-in-cambridge-ma-july-22-27/ 

[8] Nafeez Ahmed, Scientists Warn the UN of Capitalism’s Imminent Demise https://medium.com/insurge-intelligence/scientists-warn-the-un-of-capitalisms-imminent-demise-a679facac985

[9] Martin Nowak‘s work, see https://theconnectivist.wordpress.com/2017/01/17/nowaks-law/

[10] General Stanley McChrystal, Team of Teams.- new rules of engagement for a complex world-  2015, Penguin

[11] Jocko Willink & Leif Babin, Extreme Ownership – about US Navy Seals- 2015,2017, Macmillan.

Full paper about Weavelets and “the Weave” will be published soon on TheConnectivist.Wordpress.com pages.

Posted in Adaptive, Bellingcat, Complexity, cooperation, Cooperation Science, Evolution, Life on Earth, New Power, scale, Survival, Survival of the Collaborators, synergy, The Invisible Handshake, The Weave, Uncategorized, Weavelet, Weavelets | 1 Comment